o bce ao servizo do negocio privado

quinta-feira, 12 de janeiro de 2012

O necesario debate sobre o euro

A crise ten un compoñente europeo incontornábel, aínda que só sexa porque no globo a UE é sen dúbida o mascarón de proa do neoliberalismo. Un franco e aberto e desprexuízado debate sobre como saírmos dela pasa ineludibelmente por falarmos de en que condicións se está a realizar a unidade económica e monetaria entre Estados dun desenvolvemento económico enormemente desigual. Escasean as achegas no debate intelectual, quer na Galiza quer no Estado. Acho de enorme interese a este respeito a que hoxe nos fornece aquí Vicenç Navarro. De leitura e reflexión imperdíbeis.

quarta-feira, 21 de dezembro de 2011

Conclusións da investidura

O continuismo coa política do PSOE, cun sotaque algo máis dereitista, é o trazo definitorio do programa co que Rajoy lidou a súa investidura. Nada surprendente: o Estado español neste momento é un protectorado de Alemaña e a efeitos da política económica PP e PSOE son practicamente intercambiábeis. Non é que manden os mercados en abstracto: é que manda a chanceler alemá. A día de hoxe a UE é unha estrutura imperial máis, como Merkel e o seu asistente francés non se recatan en pór de manifesto cada vez que fican a tomar café para redixir un novo diktat Zapatero comezou a cavar a súa foxa cando aceitou a imposición dun brutal recorte de 15.000 millóns de euros no gasto público. Rajoy debutou anunciando unha amputación aínda maior, 16.500 millóns de euros se cadran as contas de aquí ao final de ano e outros 10.000 a maiores se ao final se descubre (ou inventan) un déficit superior ao do 6 por cento.

Continuaremos pois coas políticas deflacionarias e monetaristas que precisa o Reich para que o euro continúe sendo o marco alemán. Con esas políticas é imposíbel que saíamos da crise cun mínimo de xustiza social. Rajoy non só anunciou recortes: tamén trompetou un novo proceso de fusións bancarias. Iso significa que o capital se vai concentrar aínda máis nun proceso de oligopolización que pola súa intensidade carece de precedentes. Como Rajoy nos convida a chamar ao pan, pan e ao viño, viño, farei o propio: o que estamos a viver é o endurecimento da hexemonía do capital financeiro monopolista, disposto a controlar todo o excedente económico, embora sexa a custa da depauperación da inmensa maioría das populacións e nomeadamente dos sectores populares (aos que vai camiño de se sumar unha pequena burguesía cada día máis empobrecida).

Neste contexto foi moi meritoria a intervención de Francisco Jorquera no debate de investidura. Defendeu con dignidade Galiza, a Democracia e a inmensa maioría social da nosa nación. Superou o corsé do debate, que outorga unha enorme vantaxe ao candidato á presidencia, e puxo en evidencia as inconsecuencias e a demagoxia do PP. O BNG saiu do debate fortalecido como a única Alternativa real en Galiza a un Partido Popular que se limita a cumprir as ordes de Berlín.

segunda-feira, 19 de dezembro de 2011

A investidura de Rajoy: a impostura do bipartidismo

Hoxe comeza o debate de investidura de Mariano Rajoy como presidente do Goberno do Estado. Nel vaise escenificar, máis unha vez, a impostura do bipartidismo. PP e PSOE, que na práctica conforman unha grande coalición na sombra, finxirán seren alternativas políticas distintas e deitarán no debate unha manchea de antagonismos como forma de dotar de lexitimidade a un réxime que comeza a dar sinais de esgotamento (tanto que até se están a abrir fendas na blindaxe que desde a súa instauración veu desfrutando a borbónica monarquía). Puro teatro. Todos sabemos que política vai facer Rajoy e todos sabemos que oposición vai facer o PSOE. A política pactárona ao acordaren conxuntamente a neoliberal reforma da Constitución. A prioridade absoluta é o pagamento da débeda externa. Todo, absolutamente todo, debe supeditarse a iso, a cumprir coas obrigas frente á grande banca internacional.

A neoliberal reforma da Constitución impón unha política económica deflacionaria, portanto, procíclica, isto é, o estancamento das forzas produtivas continuará e non se criará emprego de forma significativa no medio prazo. Isto xa o recoñecen os dirixentes do PP, que sen enrubescerse falan de finais de 2012 como prazo para comezar a reducir as cifras de paro. Entre eles, Feijóo, que pasou de anunciar a fin da crise en 45 días a estender un cheque en branco ao Goberno Amigo para que vaia arranxando o asunto canto antes, pero sen abafar a ninguén que isto está moi difícil, que diría Arsenio.

O de Rubacalba é de nota. Promete unha oposición construtiva (?) e apoio á política económica sempre e cando non se aproveite a crise como coartada para recortar os dereitos sociais. E logo que fixo se non iso o PSOE nos últimos anos de goberno Zapatero? Xa tivemos un anticipo do que entende Rubalcaba por oposición construtiva: a de non deslexitimar co seu voto negativo (vímolo no debate na Mesa sobre o dereito de Amaiur a dispor de grupo propio) o vendaval antidemocrático do PP.

Alternativa haina, claro que si, mais para escoitala teremos de agardar a que tome a palabra no debate Francisco Jorquera, o portavoz do BNG no Congreso.




sábado, 17 de dezembro de 2011

A falacia da tecnocracia

O sistema de deformación da realidade -o aparato de propaganda da globalización capitalista- está a acadar un degrao de sofisticación con moi poucos precedentes na historia (habería que retrotraernos aos delirantes partes de guerra da Alemaña nazi nos estertores da II Guerra Mundial para acharmos algo semellante). Caso paradigmático é o do novo goberno italiano, goberno imposto directamente polo capital financeiro transnacionalizado. En toda a imprensa oficial ese goberno aparece alcuñado como "tecnocrático", isto é, un goberno non rexido por ningunha ideoloxía, senón un goberno que axiría por imperativos técnicos. A ideia subxacente a este discurso é que tecnicamente só hai unha forma de actuar ante a crise, o cal significa que estariamos debruzados perante unha sorte de tecnocracia totalitaria: de igual xeito que só hai unha forma de resolver as raíces cuadradas, só habería un medio de enfrentar a actual situación.

Todo isto é simplesmente un ideoloxema, porque ese goberno tecnocrático -goberno tecnocrático, non o esquezamos, foi o que preparou a transición do franquismo cara ao actual réxime, atado e ben atado- o que propón é a estensión até o paraxismo da política de recortes que no Estado español practicou a socialdemocracia (cos resultados eleitorais comprobados o 20-N). Se Zapatero retallou 15.000 millóns de euros por esixencias do guión dos mercados, Monti -ex goldman sachs- vai retallar o duplo. Non é tecnocracia: é neoliberalismo puro e duro.

O que resulta máis desolador non é a falsificación terminolóxica -que a dereita se embosque detrás da técnica- senón a virtual carencia de alternativa nun país que chegou a ter unha forza política prosocialista co 30 por cento dos votos populares detrás. O papelón da esquerda oficial en Italia, como no Estado español ou en Portugal, mete verdadeiramente medo. Aquí impuxeron os recortes, en Italia votaron a favor dos propostos por Monti.


sexta-feira, 16 de dezembro de 2011

Amaiur e o déficit democrático do Estado

O primeiro que se me ocorreu escreber onte na miña conta de twitter a respeito da non concesión de grupo parlamentar a Amaiur foi algo que coido non precisa de apenas demostración: a baixa calidade da democracia no Estado español. Mais a decisión -sustentada polos votos do PP, si, mas non contrarrestada nin por PSOE nin por CiU, que se abstiveron- ten tamén outras leituras, identicamente inquietantes. A primeira é a de que as elites dominantes no Estado non teñen ningunha vontade real de integración da nación basca nun Estado de novo tipo, plurinacional. Esas eleites dominantes axen como se o eleitorado basco non se tivese pronunciado con absoluta clareza o 20-N. Lembremos que en Euskadi PNV e Amaiur foron a primeira e a segunda forza políticas, respectivamente (Amaiur superou o PNV se engadimos tamén Nafarroa). Representan, portanto, e de forma lexítima a maioría social da nación basca. Unha maioría que pode ou non pode tornarse independentista, mais que claramente está a prol dunha opción autodeterminista (a autodeterminación, como sabemos, non necesariamente se declina en forma independentista). A decisión do PP de onte (non contestada, salientémolo, polo PSOE nin por unha CiU cuxa actuación cada día se torna máis incomprensíbel desde unha óptica nacionalista) revela que o Estado español aposta por unha xestión autoritaria e antidemocrática do conflito político secular que o enfrenta co pobo basco (e que para nada se resolve co desaparecimento de ETA).

A non concesión de grupo a Amaiur ten ademais efeitos colaterais absolutamente indesexábeis e, como apuntaba Fernando Onega nun artigo en La Voz de Galicia, vitimiza entre outros a Galiza. Negar o grupo parlamentar á esquerda soberanista basca equivale a desprazar os seus 7 deputados ao grupo mixto. Isto vai dificultar enormemente a operatividade dese grupo, no que está integrado a única forza política que ten o seu centro de decisión en Galiza, o Bloque Nacionalista Galego. Como consecuencia, o BNG terá máis difícil a súa actuación no Parlamento do Estado e, portanto, Galiza terá problemas para amplificar as súas demandas en Madrid (problemas que, estou convencido, Jorquera e Olaia minimizarán coa súa probada capacidade de traballo).

Rajoy anunciaba onte "medidas non gratas" para a maioría social do Estado español. Medidas que se coidou moi moito de explicitar na campaña. Iso en termos políticos é unha fraude, un engano masivo. Así é a democracia española: un pode chegar á presidencia do Goberno sen dicer en campaña o que vai facer unha vez acceda ao poder. Rajoy pediu un acto de fe: crede en min, aínda que non vos diga o que vou facer. A súa lexitimidade (tena do ponto de vista formal) non é racional, senón mística-irracional, a que nun rexime autoritario se outorga ao Xefe, ao caudillo. Nunha democracia non é tolerábel a non dación de contas, tanto previa (antes de asumir o goberno) como posterior (despois do exercicio do poder). Volto ao principio: temos unha democracia de baixa calidade e por iso é posíbel que Rajoy sexa presidente de forma irracional e por iso é posíbel que as elites dominantes neguen a Amaiur o grupo parlamentar e, de esguello, poñan paus nas rodas de Galiza no Parlamento do Estado.

quinta-feira, 15 de dezembro de 2011

Defendámonos deste Valedor, defendámonos deste Goberno

Quen nos vale deste Valedor, quen nos defende del e, por extensión, do Goberno que o ampara? O Valedor do Pobo é unha figura invisíbel na sociedade galega agás para unha cousa: para bater inmisericordemente contra a lingua galega. Niso o seu entusiasmo é máximo. Igual acontece co Goberno: invisíbel na loita contra o paro, inasequíbel ao desalento na loita contra a lingua galega.

Hoxe volta Queremos Galego a saír á rúa a defender a lingua contra as institucións que sen a súa existencia probabelmente nin existirían. Ese é o dramático paradoxo de Galiza: temos autogoberno como Catalunya e Euskadi pero como sociedade non reaximos nin por asomo de idéntico modo. Non vivamos enganados: un Valedor do Pobo como este sería inconcebíbel en Catalunya e en Euskadi. Un goberno como o de Feijóo sería inconcebíbel en Catalunya e en Euskadi.

O nacionalismo traballa para transformar esa realidade, por orgullo e por dignidade nacionais. Fai falta máis conciencia nacional no noso país. Fai falta máis nacionalismo. Fai falta transformar a sociedade para que aquí tamén sexa inconcebíbel que persoas empoleiradas polos votos populares e sustentadas cos impostos de todos se dediquen a destruír aquilo que nos identifica como o que somos, galegas e galegos.

quarta-feira, 14 de dezembro de 2011

Salarios lixo: os 400 golpes

O capital quer máis madeira: máis plusvalía barata. A patronal formula agora a proposta dun contrato lixo, 400 euros, claramente por debaixo do salario mínimo interprofisional. Minijobs, chámanlles anglicistas. Estamos nunha crise que ten entre as súas causas xeratrices a inxusta distribución da renda. Non sairemos dela profundando a inxustiza. Ao contrario: agravarémola. Pero o capital non entende de xustiza, o capital axe consoante a unha única lóxica, a da acumulación a curto prazo. Mas mesmo esta perspectiva é incerta con esta estratexia: contratos de 400 euros, os novos 400 golpes, deprimirán aínda máis a demanda interna. A chave para deixarmos atrás a economía lixo non é a criación dun exército de traballadores pobres. A chave está xusto no contrario: en desandar o andado e en restituír a riqueza perdida polos salarios no reparto da renda nacional (cada vez máis desequilibrado a favor do capital).

A palabra en primeira instancia tena a dereita política que goberna o Estado e que goberna tamén Galiza. A segunda tena a sociedade, co horizonte da mobilización como único posibel e desexábel.
Sitemap