O blog de Xosé Mexuto

O necesario debate sobre o euro

2012-01-12T13:50:00.003+01:00

A crise ten un compoñente europeo incontornábel, aínda que só sexa porque no globo a UE é sen dúbida o mascarón de proa do neoliberalismo. Un franco e aberto e desprexuízado debate sobre como saírmos dela pasa ineludibelmente por falarmos de en que condicións se está a realizar a unidade económica e monetaria entre Estados dun desenvolvemento económico enormemente desigual. Escasean as achegas no debate intelectual, quer na Galiza quer no Estado. Acho de enorme interese a este respeito a que hoxe nos fornece aquí Vicenç Navarro. De leitura e reflexión imperdíbeis.

Conclusións da investidura

2011-12-21T09:19:00.001+01:00

O continuismo coa política do PSOE, cun sotaque algo máis dereitista, é o trazo definitorio do programa co que Rajoy lidou a súa investidura. Nada surprendente: o Estado español neste momento é un protectorado de Alemaña e a efeitos da política económica PP e PSOE son practicamente intercambiábeis. Non é que manden os mercados en abstracto: é que manda a chanceler alemá. A día de hoxe a UE é unha estrutura imperial máis, como Merkel e o seu asistente francés non se recatan en pór de manifesto cada vez que fican a tomar café para redixir un novo diktat Zapatero comezou a cavar a súa foxa cando aceitou a imposición dun brutal recorte de 15.000 millóns de euros no gasto público. Rajoy debutou anunciando unha amputación aínda maior, 16.500 millóns de euros se cadran as contas de aquí ao final de ano e outros 10.000 a maiores se ao final se descubre (ou inventan) un déficit superior ao do 6 por cento.

Continuaremos pois coas políticas deflacionarias e monetaristas que precisa o Reich para que o euro continúe sendo o marco alemán. Con esas políticas é imposíbel que saíamos da crise cun mínimo de xustiza social. Rajoy non só anunciou recortes: tamén trompetou un novo proceso de fusións bancarias. Iso significa que o capital se vai concentrar aínda máis nun proceso de oligopolización que pola súa intensidade carece de precedentes. Como Rajoy nos convida a chamar ao pan, pan e ao viño, viño, farei o propio: o que estamos a viver é o endurecimento da hexemonía do capital financeiro monopolista, disposto a controlar todo o excedente económico, embora sexa a custa da depauperación da inmensa maioría das populacións e nomeadamente dos sectores populares (aos que vai camiño de se sumar unha pequena burguesía cada día máis empobrecida).

Neste contexto foi moi meritoria a intervención de Francisco Jorquera no debate de investidura. Defendeu con dignidade Galiza, a Democracia e a inmensa maioría social da nosa nación. Superou o corsé do debate, que outorga unha enorme vantaxe ao candidato á presidencia, e puxo en evidencia as inconsecuencias e a demagoxia do PP. O BNG saiu do debate fortalecido como a única Alternativa real en Galiza a un Partido Popular que se limita a cumprir as ordes de Berlín.

A investidura de Rajoy: a impostura do bipartidismo

2011-12-19T08:00:00.001+01:00

Hoxe comeza o debate de investidura de Mariano Rajoy como presidente do Goberno do Estado. Nel vaise escenificar, máis unha vez, a impostura do bipartidismo. PP e PSOE, que na práctica conforman unha grande coalición na sombra, finxirán seren alternativas políticas distintas e deitarán no debate unha manchea de antagonismos como forma de dotar de lexitimidade a un réxime que comeza a dar sinais de esgotamento (tanto que até se están a abrir fendas na blindaxe que desde a súa instauración veu desfrutando a borbónica monarquía). Puro teatro. Todos sabemos que política vai facer Rajoy e todos sabemos que oposición vai facer o PSOE. A política pactárona ao acordaren conxuntamente a neoliberal reforma da Constitución. A prioridade absoluta é o pagamento da débeda externa. Todo, absolutamente todo, debe supeditarse a iso, a cumprir coas obrigas frente á grande banca internacional.

A neoliberal reforma da Constitución impón unha política económica deflacionaria, portanto, procíclica, isto é, o estancamento das forzas produtivas continuará e non se criará emprego de forma significativa no medio prazo. Isto xa o recoñecen os dirixentes do PP, que sen enrubescerse falan de finais de 2012 como prazo para comezar a reducir as cifras de paro. Entre eles, Feijóo, que pasou de anunciar a fin da crise en 45 días a estender un cheque en branco ao Goberno Amigo para que vaia arranxando o asunto canto antes, pero sen abafar a ninguén que isto está moi difícil, que diría Arsenio.

O de Rubacalba é de nota. Promete unha oposición construtiva (?) e apoio á política económica sempre e cando non se aproveite a crise como coartada para recortar os dereitos sociais. E logo que fixo se non iso o PSOE nos últimos anos de goberno Zapatero? Xa tivemos un anticipo do que entende Rubalcaba por oposición construtiva: a de non deslexitimar co seu voto negativo (vímolo no debate na Mesa sobre o dereito de Amaiur a dispor de grupo propio) o vendaval antidemocrático do PP.

Alternativa haina, claro que si, mais para escoitala teremos de agardar a que tome a palabra no debate Francisco Jorquera, o portavoz do BNG no Congreso.

A falacia da tecnocracia

2011-12-17T11:57:00.001+01:00

O sistema de deformación da realidade -o aparato de propaganda da globalización capitalista- está a acadar un degrao de sofisticación con moi poucos precedentes na historia (habería que retrotraernos aos delirantes partes de guerra da Alemaña nazi nos estertores da II Guerra Mundial para acharmos algo semellante). Caso paradigmático é o do novo goberno italiano, goberno imposto directamente polo capital financeiro transnacionalizado. En toda a imprensa oficial ese goberno aparece alcuñado como "tecnocrático", isto é, un goberno non rexido por ningunha ideoloxía, senón un goberno que axiría por imperativos técnicos. A ideia subxacente a este discurso é que tecnicamente só hai unha forma de actuar ante a crise, o cal significa que estariamos debruzados perante unha sorte de tecnocracia totalitaria: de igual xeito que só hai unha forma de resolver as raíces cuadradas, só habería un medio de enfrentar a actual situación.

Todo isto é simplesmente un ideoloxema, porque ese goberno tecnocrático -goberno tecnocrático, non o esquezamos, foi o que preparou a transición do franquismo cara ao actual réxime, atado e ben atado- o que propón é a estensión até o paraxismo da política de recortes que no Estado español practicou a socialdemocracia (cos resultados eleitorais comprobados o 20-N). Se Zapatero retallou 15.000 millóns de euros por esixencias do guión dos mercados, Monti -ex goldman sachs- vai retallar o duplo. Non é tecnocracia: é neoliberalismo puro e duro.

O que resulta máis desolador non é a falsificación terminolóxica -que a dereita se embosque detrás da técnica- senón a virtual carencia de alternativa nun país que chegou a ter unha forza política prosocialista co 30 por cento dos votos populares detrás. O papelón da esquerda oficial en Italia, como no Estado español ou en Portugal, mete verdadeiramente medo. Aquí impuxeron os recortes, en Italia votaron a favor dos propostos por Monti.

Amaiur e o déficit democrático do Estado

2011-12-16T08:25:00.000+01:00

O primeiro que se me ocorreu escreber onte na miña conta de twitter a respeito da non concesión de grupo parlamentar a Amaiur foi algo que coido non precisa de apenas demostración: a baixa calidade da democracia no Estado español. Mais a decisión -sustentada polos votos do PP, si, mas non contrarrestada nin por PSOE nin por CiU, que se abstiveron- ten tamén outras leituras, identicamente inquietantes. A primeira é a de que as elites dominantes no Estado non teñen ningunha vontade real de integración da nación basca nun Estado de novo tipo, plurinacional. Esas eleites dominantes axen como se o eleitorado basco non se tivese pronunciado con absoluta clareza o 20-N. Lembremos que en Euskadi PNV e Amaiur foron a primeira e a segunda forza políticas, respectivamente (Amaiur superou o PNV se engadimos tamén Nafarroa). Representan, portanto, e de forma lexítima a maioría social da nación basca. Unha maioría que pode ou non pode tornarse independentista, mais que claramente está a prol dunha opción autodeterminista (a autodeterminación, como sabemos, non necesariamente se declina en forma independentista). A decisión do PP de onte (non contestada, salientémolo, polo PSOE nin por unha CiU cuxa actuación cada día se torna máis incomprensíbel desde unha óptica nacionalista) revela que o Estado español aposta por unha xestión autoritaria e antidemocrática do conflito político secular que o enfrenta co pobo basco (e que para nada se resolve co desaparecimento de ETA).

A non concesión de grupo a Amaiur ten ademais efeitos colaterais absolutamente indesexábeis e, como apuntaba Fernando Onega nun artigo en La Voz de Galicia, vitimiza entre outros a Galiza. Negar o grupo parlamentar á esquerda soberanista basca equivale a desprazar os seus 7 deputados ao grupo mixto. Isto vai dificultar enormemente a operatividade dese grupo, no que está integrado a única forza política que ten o seu centro de decisión en Galiza, o Bloque Nacionalista Galego. Como consecuencia, o BNG terá máis difícil a súa actuación no Parlamento do Estado e, portanto, Galiza terá problemas para amplificar as súas demandas en Madrid (problemas que, estou convencido, Jorquera e Olaia minimizarán coa súa probada capacidade de traballo).

Rajoy anunciaba onte "medidas non gratas" para a maioría social do Estado español. Medidas que se coidou moi moito de explicitar na campaña. Iso en termos políticos é unha fraude, un engano masivo. Así é a democracia española: un pode chegar á presidencia do Goberno sen dicer en campaña o que vai facer unha vez acceda ao poder. Rajoy pediu un acto de fe: crede en min, aínda que non vos diga o que vou facer. A súa lexitimidade (tena do ponto de vista formal) non é racional, senón mística-irracional, a que nun rexime autoritario se outorga ao Xefe, ao caudillo. Nunha democracia non é tolerábel a non dación de contas, tanto previa (antes de asumir o goberno) como posterior (despois do exercicio do poder). Volto ao principio: temos unha democracia de baixa calidade e por iso é posíbel que Rajoy sexa presidente de forma irracional e por iso é posíbel que as elites dominantes neguen a Amaiur o grupo parlamentar e, de esguello, poñan paus nas rodas de Galiza no Parlamento do Estado.

Defendámonos deste Valedor, defendámonos deste Goberno

2011-12-15T10:47:00.003+01:00

Quen nos vale deste Valedor, quen nos defende del e, por extensión, do Goberno que o ampara? O Valedor do Pobo é unha figura invisíbel na sociedade galega agás para unha cousa: para bater inmisericordemente contra a lingua galega. Niso o seu entusiasmo é máximo. Igual acontece co Goberno: invisíbel na loita contra o paro, inasequíbel ao desalento na loita contra a lingua galega.

Hoxe volta Queremos Galego a saír á rúa a defender a lingua contra as institucións que sen a súa existencia probabelmente nin existirían. Ese é o dramático paradoxo de Galiza: temos autogoberno como Catalunya e Euskadi pero como sociedade non reaximos nin por asomo de idéntico modo. Non vivamos enganados: un Valedor do Pobo como este sería inconcebíbel en Catalunya e en Euskadi. Un goberno como o de Feijóo sería inconcebíbel en Catalunya e en Euskadi.

O nacionalismo traballa para transformar esa realidade, por orgullo e por dignidade nacionais. Fai falta máis conciencia nacional no noso país. Fai falta máis nacionalismo. Fai falta transformar a sociedade para que aquí tamén sexa inconcebíbel que persoas empoleiradas polos votos populares e sustentadas cos impostos de todos se dediquen a destruír aquilo que nos identifica como o que somos, galegas e galegos.

Salarios lixo: os 400 golpes

2011-12-14T08:57:00.000+01:00

O capital quer máis madeira: máis plusvalía barata. A patronal formula agora a proposta dun contrato lixo, 400 euros, claramente por debaixo do salario mínimo interprofisional. Minijobs, chámanlles anglicistas. Estamos nunha crise que ten entre as súas causas xeratrices a inxusta distribución da renda. Non sairemos dela profundando a inxustiza. Ao contrario: agravarémola. Pero o capital non entende de xustiza, o capital axe consoante a unha única lóxica, a da acumulación a curto prazo. Mas mesmo esta perspectiva é incerta con esta estratexia: contratos de 400 euros, os novos 400 golpes, deprimirán aínda máis a demanda interna. A chave para deixarmos atrás a economía lixo non é a criación dun exército de traballadores pobres. A chave está xusto no contrario: en desandar o andado e en restituír a riqueza perdida polos salarios no reparto da renda nacional (cada vez máis desequilibrado a favor do capital).

A palabra en primeira instancia tena a dereita política que goberna o Estado e que goberna tamén Galiza. A segunda tena a sociedade, co horizonte da mobilización como único posibel e desexábel.

Coa embaixada galega en Madrid

2011-12-13T08:28:00.001+01:00

Viaxo a Madrid na compaña de Guillerme para asistir á sesión constitutiva do Congreso dos Deputados. É para orgullármonos: nela participará unha representación xenuinamente galega, val dicer, unha embaixada da nosa nación, a conformada por Jorquera e Olaia. Sobre ela e sobre el descansará en exclusiva a defensa do noso país nun sentido amplo e, desde logo, tamén a defensa das súas maiorías sociais, dos sectores populares. A vontade de Galiza de ser e existir exprésase co respaldo ao Bloque Nacionalista Galego. Chamámoslle en campaña ao Bloque a selección galega. Houbo quen viu aí un matiz de sectarismo partidario. Nada diso: simples constatación dun feito obxectivo. Selección galega porque foron exclusivamente galeg@s os que participaron na súa escolla. E selección galega porque exclusivamente se deben ao pobo galego e teñen en Galiza o seu centro de decisión: ningún mando a distancia accionado quer desde Bruxelas quer desde Madrid os dirixe.

Importa moitísimo exercermos a dignidade e a autoestima. Con Jorquera e Olaia, a voz da nación galega en Madrid, iso está ben máis que garantido.

Os neoliberais xogan todo a unha carta

2011-12-09T21:30:00.001+01:00

Mudo deseño e volto a sachar nesta leira após case medio ano de ausencia, enleado noutras redes. Está claro que todo se move e que non hai forma de parar nada. Está claro que a historia non se detén e que Fukuyama expresaba coa súa profecía quietista o desideratum de todo reaccionario, felizmente derrotado. Os últimos desenvolvimentos son á vez inquietantes e promisorios: os neoliberais xogan todo a unha carta en Europa e a propia lexitimidade do réxime está en cuestión. O PP fica sen a súa coarctada favorita, a coarctada Zapatero. E Merkel fica tamén sen a súa, agora que toda a UE, agás o portavións norteamericano que comanda Cameron, asume na práctica devir nunha confederación de lánders co centro de decisión en Berlín. E que pasa se nada disto funciona? Cal é o plan B?

En todo caso, xa que o quietismo ficou desmentido e que hai forzas desatadas que non se conforman con gañar por goleada (queren a destrución do adversario, a inhabilitación para o resto do campionato), o que cómpre é que abalemos nós tamén o edificio e que o fagamos no sentido xustamente contrario ao que imprimen os famulos do capital financeiro. Esta mesma tarde, escoitei na Ser unha entrevista con Diego López Garrido, disque máximo responsábel político do Goberno español ante a UE. Estaba exultante, non se sabe exactamente por que (en realidade, defendeu en Bruxelas a política que agora fará Rajoy, indistinguíbel da que fixo nesta materia Zapatero, as cousas como son). Juan José Millás premeuno con perguntas de ar aparentemente cándido mais cheas de sentido. Unha foi directa ao corazón: inqueriuno sobre que aspectos van resultar claves para sabermos se os acordos de Bruxelas son positivos ou non. López Garrido abaneou predecibelmente e findou por recorrer aos inefábeis mercados, desta volta chamados por el co eufemismo de "inversionistas". Se os "investidores" (que o son porque se fixeron co excedente producido polo traballo, non polo capital, e porque se benefician dunha política fiscal que os ten declarado virtualmente isentos do pagamento de impostos) se animan, pois mel nas filloas. Se non, pois xa sabemos: haberá que ceder aínda máis soberanía, aínda máis benestar, nun círculo infernal ao que non se adiviña límite.

Nesta altura, as forzas políticas sistémicas traballan descaradamente para beneficiar os "inversionistas". López Garrido podería tranquilamente continuar baixo a Administración Rajoy a mesma política que practicou con Zapatero. Ten máis de lobbyista que de político, calquer ponto de contacto entre el (e quen di el, di tamén o partido que acaba de gañar por maioría absoluta) e os intereses da maioría social son pura coincidencia. El e os seus xa moveron ficha. Agora tócanos a nós.

O franquismo, unha ditadura terrorista e totalitaria

2011-06-09T15:47:00.000+02:00

Entra con moita forza, razón, e dados, Vicenç Navarro no debate suscitado a raíz da apoloxía profascista contida no Dicionario Biográfico Español publicado pola Real Academia da Historia con fundos públicos. Sobre a natureza do franquismo, considerado pola RAH simplesmente como un rexime autoritario, Navarro non deixa marxe para a dúbida: defíneo como unha "ditadura terrorista e totalitaria", "responsábel polo maior número de asasinatos políticos que ocorrera nunca na historia" do Estado español. E vai alén diso: "Por cada asasinato político que cometeu Mussolini, Franco cometeu 10.000".

Vicenç Navarro denuncia que o PP nunca condenou "explicitamente e polo seu nome" esa monstrosa ditadura, perpetrada por unha minoría contra "a maioría das clases populares dos distintos pobos e nacións de España".

Estas opinións formúlaas o catedrático de Ciencias Políticas e Políticas Públicas da Universitat Pompeu Fabra neste artigo.

Do 22-M e desa máquina de propaganda chamada PP

2011-06-01T16:13:00.001+02:00

O PP é unha máquina de propaganda. De propaganda e de política lixo. De propaganda: vende como un éxito sen precedentes os resultados das municipais 2011, cando a realidade dista muito diso. Un feixe de dados obxectivos confirman o que digo. O 22-M, as candidaturas do PP, partido que goberna a Xunta e que vai dacabalo da grupa da crise rumo á Moncloa, obtiveron o 44,84 por cento do voto. Unha percentaxe claramente inferior á que acadou nas galegas 09 (1,84 por cento de votos menos), o que supón que o PP se deixou polo camiño 79.611 sufraxios. Argumentarase que nas municipais concorren candidaturas independentes de dereitas e bla, bla, bla. De acordo, mais a serie histórica mostra que, tamén con candidaturas independentes en danza, o PP obtivo nas municipais de 1995 o 47,9 por cento do voto, máis de 3 puntos por enriba do rexisto do 22-M. Tamén nas municipais de 1999 a colleita dereitista foi máis abastada: o 45,4 por cento dos sufraxios.

En conclusión, menos lobos, señor Feijóo, e máis humildade, e menos arrogarse a condición de partido-total, de partido-sociedade. Sobre censo, as papeletas do PP (709.816) representan o 30 por cento das galegas e dos galegos (2.317.709 tiñan dereito a voto). Esa é a representatividade real do PP que, como o resto das forzas políticas galegas, é unha minoría dentro da sociedade galega. Podemos dicir que é a minoría maioritaria, mais non deixa de ser unha minoría.

Sei que se dirá que o BNG é máis minoritario aínda. Os nacionalistas sabémolo sobexamente. Coñecemos a nosa sociedade. Andamos no medio dela. Non nos chamamos a engano e somos os primeiros en humildemente aceptar o veredito do pobo. Ocorre que aspiramos modestamente a transformar esta sociedade, porque pensamos que polo camiño que vai non vai a sitio bon ningún.

Só unha cousa máis: o BNG si estivo máis ou menos nos números das galegas 09 (foi a única das tres forzas políticas con representación parlamentaria que o conseguiu -en percentaxe mesmo foi superior o rexisto do 22-M, 16,50 face o 16,01-; o PSOE cedeu 5 puntos porcentuais e nada máis e nada menos que 113.030 votos). E teño para min que o BNG foi un factor decisivo á hora de frear o Partido Popular (Pontevedra é o exemplo paradigmático: o PP perde un concelleiro e 2.000 votos na cidade de Rajoy!) e de lograr que a dereita española ficase na Galiza bastante por debaixo do seu teito histórico.

A esquerda patriótica portuguesa di "Non" ao rescate-trampa

2011-04-26T17:32:00.000+02:00

A esquerda patriótica portuguesa -PCP e Bloco-, a esquerda non contaminada polo proxecto neoliberal, recusou reunirse coa troika formada polo Fondo Monetario Internacional, a Comisión Europea e o Banco Central Europeu.

FMI-CE e BCE querían explicar a PCP e Bloco de Esquerda en que vai consistir o rescate de Portugal, léase, o rescate da grande banca internacional, en boa parte alemá, que emprestou cartos con xuros usureiros ao Estado, ás empresas e aos particulares portugueses.

Aceptar a tal reunión sería tanto como lexitimar o que de facto consiste na transmutación de Portugal de Estado soberano nunha sorte de protectorado do gran capital globalizado, todo abenzoado por esa superestrutura política chamada UE. Un protectorado que se traduciría na protección dos intereses das elites e na degradación das condicións de vida da inmensa maioría do pobo.

O secretario xeral do PCP, Jerónimo de Sousa, explica a posición dos comunistas portugueses neste vídeo:

Mentres, o coordenador do Bloco de Esquerda, Francisco Louça, fai o propio nesta entrevista:

O que veñen dicer PCP e Bloco de Esquerda é que nesta altura, e nas condicións da globalización, esquerda e defensa da soberanía nacional son sinónimos e que a saída da crise con xustiza social pasa incontornabelmente por reforzar o poder político nacional face as institucións das que se ten dotado o capitalismo neoliberal globalizado, sexa o FMI no ámbito mundial sexa a CE-BCE no espazo da UE.

Este discurso énos moi familiar aos que nas condicións de Galiza, nación tamén submetida a relacións de dependencia política e económica, defendemos o avanzo cara á conquista da soberanía nacional como condición previa para garantirmos o benestar e gañarmos o futuro.

Outro Chernóbil, no mesmo Xapón e con tecnoloxía dos EUA

2011-04-14T17:09:00.000+02:00

Dixeron que outro Chernóbil era imposíbel, mais ocorreu. No mesmo Xapón e con tecnoloxía de Estados Unidos, escrebe o enxeñeiro catalán e teórico do decrecimento Marcel Coderch, nun artigo verdadeiramente imprescindíbel que hoxe publica El País.

Chernóbil II

2011-04-12T14:10:00.006+02:00

Abraio é o que produce ver como avalían as principais cabeceiras do mundo o que obxectivamente constitúe unha das noticias de maior envergadura dos últimos 30 anos: a de que unha superpotencia capitalista rexista un accidente nuclear equiparábel ao de Chernóbil.

Pasmo porque a admisión por parte das autoridades xaponesas de Fukushima ser xa un segundo Chernóbil non merece hoxe a consideración de noticia de abertura a 5 columnas nas edicións dixitais de rotativos de referencia planetaria como Le Monde, The Guardian ou The New York Times.

Ningún destes meios abre con esta nova.

Décadas aturando ladaíñas

Normal, levamos décadas aturando a ladaíña que identificaba Chernóbil coa inviabilidade dun determinado sistema económico alternativo ao dominado polo capital, aturando a leria de que a enerxía nuclear claro que é viábel, pero a condición de que sexa un negocio privado.

Non quedáramos en que a catástrofe de Chernóbil (26 de Abril de 1986) tiña como orixe o atraso tecnolóxico da URSS? Non quedáramos en que puña en evidencia que o sector público non é quen de xestionar materias tan sensíbeis como a nuclear?

25 anos depois de Chernóbil, en plena crise do capitalismo globalizador, estoura Fukushima -xestionada por unha empresa privada- e a noticia dáse cunha asepsia extraordinaria. No mellor dos casos, preséntasenos como un suceso de carácter tecnolóxico, sen nengunha leitura política alén de certo ton racista á hora de avaliarmos desde perspectivas eurocéntricas o perfi psicolóxico dos nipóns.

Catástrofe e refutación

Fukushima non só é unha catástrofe -apocalipse, dixo un portavoz da UE-. É tamén a refutación dunha mitoloxía tecida polos arautos da globalización capitalista.

Aquí o problema non está na forma de propiedade das centrais nucleares -pública ou estatal- nin no nível de desenvolvimento das forzas produtivas -loxicamente hoxe superior a 1986-, o problema está na propia enerxía nuclear, que de seu é letal e non segura.

A Humanidade non se pode permitir un Chernóbil cada 25 anos. Hoxe, coa información e o coñecimento científico do que dispomos, non é posíbel ter unha posición minimamente progresista no mundo se non se defende o desmantelamento de todas as centrais nucleares. Esa é a posición histórica do nacionalismo galego, que neste asunto tamén é Alternativa.

Cae Portugal? Os que realmente caen son os de abaixo

2011-04-07T09:52:00.000+02:00

Cae Portugal e cae pola aplicación do credo neoliberal, por políticas ditadas exclusivamente polos intereses do capital financeiro. Cae porque o Estado renunciou hai moito tempo a financiarse sobre a base dos impostos directos, porque son os máis xustos socialmente, e optou polo endebedamento e pola tributación indirecta. Cae nunha operación dirixida non a resgatar o pobo, senón a grande banca internacional acreedora. Cae, pero non caen todos á vez, os que realmente caen son os de abaixo -a xente traballadora-, se é que poden continuar caíndo. A oligarquía continuará a lucrarse. No Estado español tamén, que xa temos a MAFO pedindo que baixen aínda máis os salarios (a crise comezou precisamente pola redución do peso dos salarios medido en percentaxe do PIB).

Isto non pode continuar nin un minuto máis asi. Os neoliberais lévannos ao desastre social e económico. Hai que erguerse de vez frente a eles. Comeza a ser unha cuestión de supervivencia, se queremos continuar vivindo en condicións de certa dignidade.

Cambian os actores, non o guión neoliberal

2011-04-05T13:21:00.002+02:00

Anuncia Zapatero que non estará no reparto en 2012 e as especulacións abrasan as tertulias coa incógnita de se X ou Y. O que non está en discusión é o libreto, ese será o de sempre, o guión neoliberal que se aplica indistintamente en todos os Estados da UE, porten os protagonistas da función fato conservador ou socialdemócrata.

ZP acabou sendo ZapaBlair, describiu a mesma traxectoria meteórica e a mesma queda súpeta que o líder do Labour Party, caída e auxe de Reginald Perry, de aparecer mesmo en algún título cinematográfico como icona internacional a ser despachado abruptamente por ignotos baróns do seu partido. Apenas 7 anos para unha combustión tan célere como as novas-vellas tecnoloxías. É o que o ten a política espectáculo: que o público acaba aborrecendo a quen satura tanto o primeiro plano.

A cultura do fulanismo xa fede. Agora recíclana os esforzados rapaces do Tertulian Party en ditirambos sen medida con X ou Y como destinatarios. Depende da tertulia que oias. A este paso @s candidat@s a suceder a ZapaBlair comparecerán sponsorizados polos mass media que os patrocinan.

Cambian os actores, mais non o guión. Este continúa a ser plenamente congruente cos mandatos de Botín. O Comité Executivo da Burguesía pode cambiar de xinete, pero non de cabalo. O cabalo neoliberal continúa desbocado. Vai a por todas. Agora vai a pola negociación colectiva. Traducido significa que o obxectivo é debilitar aínda máis o movemento sindical e buscar o corpo a corpo empresa-traballador, un corpo a corpo tan desequilibrado a favor da Patronal como un Barcelona-Almería. Con Rajoy ao frente ou con X ou Y, as cousas continuarán a pintar mal para as maiorías sociais e para os países como Galiza. Mais hai alternativa. Hoxe viuse nas rúas de Madrid, con miles de sindicalist@s galeg@s a defenderen outro modelo. A alternativa pasa por cambiar reparto e libreto, pasa por Democracia, Autogoberno e Benestar.

Que se presente Botín e morra o conto

2011-03-30T10:46:00.000+02:00

Aquí a miña última peza no Terra e Tempo dixital.

O Bloque a tope é imparábel

2011-03-28T12:50:00.000+02:00

A Convención deíxanos unha frase. O Bloque a tope é imparábel. Pronunciouna Guillerme e realmente resume á perfección o enorme ambiente que se viviu no Pazo de Congresos de Santiago. Máis de 1.500 persoas en bloque na sala e arredor de 5.000 en bloque tamén no ciberespazo, na exitosa estrea de ciberbloqueir@s. Ese é o compromiso de todos os nacionalistas galegos: pormos o Bloque a tope. E polo visto o sábado imos na boa dirección. Un BNG a tope significa que o sector do pobo galego politicamente autoconsciente boga co mesmo rumo. Un BNG a tope significa un BNG que fai política cara a fóra -na procura da sociedade real-, e non cara adentro. Un BNG a tope significa un BNG moderno, un BNG que se adapta ás formas de comunicación de hoxe e que -e aquí cito a unha moza candidata- é a única forza política que verdadeiramente dá protagonismo á mocidade.

O BNG está a tope porque ten sido capaz de colectivamente construír Alternativa, unha Alternativa coherente e integral frente ao bipartidismo globalizador e neoliberal.

Unha Alternativa en todos os campos:

-Na política ante a crise. Con propostas factíbeis e distintas ás que, carimbadas por conservadores de rancio avoengo ou socialdemocratas transmutados en aditos á Escola de Chicago, nos levaron a esta crise.

-Na política local. Concellos para vivir e traballar. Concellos para cooperar entre si, comarcalizando servizos, e non para competir na lóxica sucida do localismo.

-Na política nacional. Co aposta decidida polo autogoberno frente ao centralismo dos neoliberais.

-Na política internacional. Coa defensa do dereito dos pobos a se autogobernaren frente ao imperialismo rampante. Co NON A GUERRA sempre. En 2003, cando o obxectivo do Imperio era a anexión de Iraque. En 2011, cando o alvo a conquistar é Libia.

-Na política ambiental. Coa defensa da Terra frente a enerxía nuclear.

Ter unha Alternativa é a grande forza do BNG neste momento. O que vai pór o BNG a tope. E o que o fai imparábel é a rebeldía dun sector social cada vez máis crecente ante aqueles que, aquí, no Estado e en Europa, entregan a Democracia e a Economía aos Emilio Botín de turno.

A esquerda portuguesa, contra a guerra

2011-03-21T18:20:00.000+01:00

Os dous referentes da esquerda portuguesa de orientación socialista, e cos que o BNG mantén relacións fraternais, véñense de pronunciar contra a agresión imperialista a Libia. O Partido Comunista Português e o Bloco de Esquerda deixan claro que a barbarie bélica nunca pode ser o camiño se o que realmente se pretende é o avanzo dos pobos cara á conquista da democracia, o benestar e a soberanía nacional.

Non a unha nova guerra imperialista

2011-03-21T13:21:00.002+01:00

O relato Walt Disney que xustifica a agresión militar en Libia é dunha inxenuidade conmovedora e só se pode entender desde o idealismo liberal que contrapón a unha persoa -Gadafi- contra todo un pobo, o que admira é que penetre con tanta facilidade en círculos pretensamente progresistas. Gadafi é un déspota e en Libia non existe democracia de ningún tipo, diso non teño a menor dúbida, pero o que hai en Libia non ten nada a ver con ningunha loita pola democracia. O que hai en Libia é un confronto armado entre dúas faccións que partillan o mesmo programa: controlar os recursos naturais do país para entregarllos ás potencias estranxeiras, reclamando, iso si, unha percentaxe polos servizos prestados. Nin Gadafi nin esa difusa entidade que a globomedia (o poder mediático eurocéntrico globalizado) alcuñou co sobrenome de rebeldes representan verdadeiramente o pobo libio (ou sexa, as súas clases populares)

PETRÓLEO E GAS, THAT´S THE QUESTION

Esa é a dialéctica real e iso é o que explica a non unanimidade entre as distintas potencias, con Estados Unidos a abandeirar a intervención -logo da fichaxe dun Sarkozy que racha co legado gaulllista- e Alemaña e China a fixar unha postura de neutralidade só aparente. Como magnificamente ten explicado Miguel Anxo Murado nun par de artigos en La Voz de Galicia, o que hai en Libia é unha guerra civil e a intervención dos sedicentes aliados non é para salvar vidas, senón para anexionarse un territorio rico en hidrocarburos. Petróleo e gas, that´s the question. É tan evidente que o que hai no fundo é un combate entre dúas faccións xemelgas (nun Estado ficticio criado polos colonialistas europeus), que Robert Gates, secretario de Estado de Defensa, propón a partición de Libia para saír do paso (suponse que os EUA queren o anaco territorial con máis petróleo).

Para completar o cadro, The Economist desvélanos que os ideológos da intervención son os de sempre, a mesma dereita neocón norteamericana que organizou o saqueo de Afganistán e Iraque, non para levar a Democracia a ningures, senón para garantir a subministración de petróleo para os próximos decenios e, de paso, para incrementar a presión sobre Irán e sobre China. Dito doutro xeito, os guionistas desta película son os neocon, Rumsfeld e compañía, e quen pon a obra en escena é o simpático Nobel da Paz, Barack Obama, desta volta secundado por Sarkozy -adeus a De Gaulle!- e polo inefábel PSOE de Zapatero, quen se volta a desmentir a si mesmo, así na guerra como na crise.

LEMBREMOS GALLBRAITH

John Kenneth Gallbraith ten escrito que foi a guerra e non tanto o New Deal quen salvou o capitalismo norteamericano da Grande Depresión de 1929. O keynesianismo militar reactiva a economía e garante a expansión do capital a novos mercados. Onte Afganistán e Iraque, hoxe Libia, mañá... Desde logo os que aparentemente non teñen nada que temer son os sátrapas de Arabia Saudí e Bahrein, este último si ten licenza dos EUA para sofocar un xenuíno levantamento popular.

Frente a esta nova agresión imperialista a única resposta racional é a de erguer a bandeira do anti-imperialismo, o internacionalismo e o pacifismo. Debemos estar, si, cos sectores populares e democráticos que nos Estados chefiados por élites oligárquicas (uf, e a que me lembra iso a min?) puxan por unha xenuína democratización dos seus países. Debemos alentalos polo noso interese e polo interese da Humanidade. E coa mesma forza debemos denunciar sempre o fariseismo das potencias occidentais e a súa insaciábel sede de rapina.

Un goberno indigno para unha nación

2011-03-17T10:12:00.000+01:00

O debate do estado do País féchase e deíxanos unha lición ben esclarecedora: temos un goberno indigno da nación que somos, un goberno que non se comporta á altura das súas obrigas. Feijóo compareceu ante a Cámara como o campeón do autogoberno, pero esqueceu algo fundamental para que a representación teatral fose críbel: non anunciou o recurso de inconstitucionalidade contra o decreto do Goberno español que non só privatizará a caixa galega, senón que fai puré o artigo 30.5 do Estatuto de Autonomía. Feijóo actúa así en complicidade coa delegación do Goberno español en Galiza, cargo bicéfalo que ostentan ao alimón Antón Louro e Pachi Vázquez.

O debate pon ao nú tamén que neste País a dialéctica política real dáse entre o bipartidismo español -claramente dominado por correntes centralistas e neoliberais- e o nacionalismo galego. O bipartidismo propón resignación e dependencia, porque non acredita nas potencialidades da sociedade galega e porque representa no plano político os intereses da oligarquía española (neste momento histórico hexemonizada polo capital financeiro). O nacionalismo aspira a que os intereses do País sexan os que guíen a acción das súas institucións democráticas representativas, desde a consideración de que agora máis que nunca a defensa da soberanía popular (da Democracia como goberno das maiorías sociais) é a chave para acharmos unha saída á crise socialmente xusta.

Non estraña que PP e PSOE pacten propostas de resolución sobre a caixa, porque no fundamental están de acordo: no vaciamento do seu carácter social e na súa privatización, que pode ser súpeta ou a cámara lenta.

Ese acordo de fondo atenta contra os intereses do pobo galego. A xente, máis cedo que tarde, tomará nota de en que lado se pon cada quen nesta batalla.

Miles de persoas derrotan a resignación e sinalan o futuro

2011-03-14T12:39:00.000+01:00

Sen participación social non é posíbel a Democracia. E a participación social admite moitos formatos, desde logo (velaí o mantra posmoderno das redes socia), pero o que non exclúe nin aquí nin no mundo árabe é o da mobilización nas rúas, o da toma democrática e pacifista da vía pública. A política é a organización da convivencia social e, para ser verdadeiramente democrática, debe estruturarse sobre bases racionais, sobre a lóxica do beneficio para as maiorías. Cando non é así, cando esa lóxica é deturpada, cando o irracionalismo se abre paso, a lóxica que impera é exclusivamente a do beneficio das minorías. Minorías cada vez máis minoritarias. Por iso neste momento o combate das maiorías debe ser contra o neoliberalismo que é un proxecto clasista e anti-popular por definición.

Non todas as maiorías o ven igual de claro, mais ben as maiorías propenden neste momento cara á solucións de carácter irracional (véxanse os últimos inquéritos que colocan a Marine Le Pen no topo das preferencias populares en Franza), de acordo con certa tradición histórica do capitalismo europeu, que tamén nos trinta do pasado século produciu o fenómeno do fascismo. Pero o que é indiscutíbel é que as opcións de carácter transformador, aquelas que non aspiran a xestionar os intereses das minorías, teñen necesariamente que traballar para que as maiorías actúen en política e o fagan da forma máis directa posíbel. Aí está a chave, aquí e no Exipto, de que a política sexa democrática, participativa, popular, que non fique reducida a unha mera representación, que non deveña na ópera bufa do bipartidismo.

Ten que ser así se queremos exercermos como cidadáns con dereitos plenos e ten que ser así se queremos saír con ben desta nova crise do capitalismo serodio. Non hai saída á crise que parta do predominio das solucións elitistas (porque calquera saída elitista conterá o xerme de futuras crises) e as solucións só poden vir pondo os intereses das maiorías sociais por diante e os intereses de países que, como Galiza, sofren cando se aplican as receitas dos Estados centrais do capitalismo globalizado.

Que miles de persoas clamasen onte en Santiago que Galiza ten dereito é unha excelente noticia para a construción da democracia en Galiza e unha pésima noticia para todos aqueles que nos queren fechados na casiña, pasivos e agardando que escampe (mentres eles se forran).

Galiza ten dereito: aprofundemos a Democracia!

2011-03-07T17:52:00.000+01:00

A chave para saírmos desta é aprofundármonos na Democracia, considerando que a Democracia non debe ser un acto ritualizado de votar cada 4 anos, senón o exercicio permanente do poder por parte das maiorías sociais. Non é só a economía a que está en crise, é sobre todo o sistema de representación política nas condicións do capitalismo serodio. A pergunta aquí é a quen representan parlamentos e gobernos. Se a resposta é que maioritariamente xa non representan o pobo (nin sequera nun plano formal), entón estamos chegando á nai do año. En Democracia as políticas por definición non poden ser impopulares ou, por mellor dicir, antipopulares. Ninguén se ataca a si mesmo. Se o poder ataca o pobo, entón é que o pobo non ten o poder. E se o pobo non ten o poder, que Democracia é esa?

É mellor non andármonos moito con eufemismos: a conquista da Democracia é neste momento unha tarefa indisolubelmente unida á derrota do proxecto neoliberal. Sen aquela esta non será posíbel. E para materializar esa conquista da Democracia o que cómpre é activarmos todos os resortes da participación social na vida pública. Que o pobo adquira conciencia de que si quere, pode; de que si está, de que si comparece, non haberá maneira de o engaiolar. O pobo, se quere, será quen máis ordene.

En Galiza só o nacionalismo aposta pola participación social. Non é unha aposta táctica nin oportunista. A forma de ser do nacionalismo é esa -unha forza de goberno, si, pero unha forza de loita social tamén-. O nacionalismo en Galiza ou é participación popular na organización da sociedade ou non será.

Este domingo 13 de Marzo, BNG e CIG convocan unha manifestación moi importante para o futuro imediato do noso País -baixo o lema Galiza ten dereito, en defensa do Aforro, o Emprego e o País-, unha excelente oportunidade para participarmos na vida pública do País e para expresarmos con clareza que as cousas non poden continuar así e que é preciso unha viraxe radical, unha mudanza profunda, un novo rumo para a nosa nación.

Non podemos continuar así, baixo políticas ditadas por poderes oligárquicos que desprezan a Galiza e ás súas maiorías sociais, poderes que baixo a camisola socialdemócrata ou conservadora lexislan desde Madrid ou Santiago contra os os intereses do pobo galego.

É tempo, en fin, de que o demos galego tome o mando e a palabra e faga real no noso País a Democracia.

Interésanos a tod@s, coa soa excepción dos oligarcas.

True Grit

2011-02-21T16:21:00.001+01:00

Hai dous tipos de películas: as que consomes na sala escura e xa está (non deixan a menor pegada) e aquelas outras que, logo de as ver, se reproducen na túa mente e se axigantan na memoria (pedindo unha segunda visión!). A este último tipo pertence True Grit, a última fita dos irmáns Cohen. Funa ver (dobrada, si, a globalización españolizada é o que ten) porque cheiraba a western clásico, eis unha das miñas debilidades. Éo, pero non fica aí. Non se conforma con ser unha película de xénero, é unha obra seminal, das que abren camiños. É sinxelamente un prodixio de realización -combina planos secuencia memorábeis con primeirísimos planos cargados de significado dramático, todo moi medido, de nada abusa, nada sobra, non hai nin un gramo de afectación-. Todo produto dunha enorme ambición artística, a duns cineastas que até o de agora tiñan amosado habelencia para xogar con todos os códigos narrativos. Agora deixan de xogar e fixan unha desas películas probabelmente definitivas, das que collen unha ou dúas nunha década.

Eminente o traballo actoral do trío protagonista (Jeff Bridges compón un personaxe grandioso, esquéceste de que é Jeff Bridges e só ves o alguacil Rooster Cogburn; Mat Damon dá unha réplica dignísima e constrúe con pinceladas un tipo conmovedor, entre tenro e miñaxoia; e a moza Hailee Steinfeld está moi críbel, nada mexericas, ponse o listón altísimo para o resto da súa carreira). Eminente a banda sonora de Carter Burwell, lírica e épica a un tempo, ide a Spotify xa e relembraredes a película escena a escena. E sinxelamente extraordinario o traballo como guionistas e directores dos irmáns Cohen, capaces de combinar a homenaxe aos mestres Ford (con claras reminiscencias de The Searchers) e Mann (The Naked Spur) coas chiscadelas a Spielberg (que produce a fita). Os Cohen son absolutos dominadores do timing narrativo, até o punto de que rematan as case 2 horas de metraxe e ficas con certa sensación de orfandade, fíxoseme curtísima.

É unha película sobre a coraxe, sobre a amizade e sobre o valor da condición humana, sobre alguén que non lembra a cantas persoas ten vitimado a tiros, pero que é quen de pór a súa propia vida en perigo para salvar a quen lle acaba de facer caír na conta de que el tamén é un ser humano.

Emerxencia nacional

2011-02-18T09:32:00.001+01:00

Deixémonos de panos quentes: a situación que vivimos é de emerxencia nacional. Galiza debrúzase sobre un abismo. Non só corremos o serio risco de que nos espolien a maior concentración de capital acumulado polo País na súa historia moderna, senón que tamén imos camiño de pasarmos de ser unha potencia excedentaria na produción eléctrica a converternos nun país deficitario en enerxía e, portanto, aínda máis dependente. Decisións políticas adoptadas, máis unha vez, en Madrid e en Bruxelas e non suficientemente contestadas polo poder politico galego colocan a nosa nación nunha situación dramática.

Se perdemos a caixa, ficamos sen o único instrumento do que dispomos para podermos cambiar o rumo (a caixa tal e como foi xestionada até o de agora tampouco nos valía, pero a nova lei puxo os alicerces para que iso puidese comezar a mudar nun sentido positivo). Se perdemos a caixa, a economía produtiva do País sufrirá un durísimo golpe e os nosos aforros serán literalmente succionados por poderes financeiros alleos a Galiza que se dedicarán a xogar con eles no casino dos mercados internacionais. Tanto ten que xoguen á ruleta francesa ou ao black jack: aí sempre gaña a banca e sempre perde Galiza.

E se o Decreto do Carbón finalmente se aplica, cousa que parece inevitábel após o Tribunal de Luxemburgo levantar onte as medidas de suspensión cautelar, as centrais térmicas galegas ficarán paralisadas até cando menos 2014!!

Iso significa:

a) A perda de arredor de 3000 postos de traballo.

b) O PIB galego contraeríase nun 3 por cento (ou sexa, deixaremos de producir bens e servizos por valor de 1.500 millóns de euros!)

c) Continúa a política colonial do Estado en Galiza: unha vez que se espolian os nosos recursos naturais, e de que se deixe estragado o noso medio ambiente, o País xa non interesa e é indiferente que se teñan investido aquí inxentes recursos na reciclaxe das plantas de produción eléctrica.

Emerxencia nacional, pois. E neste contexto, quen se move? Pois no plano social miles de compatriotas que non están dispostos a asumir a emigración como única perspectiva de futuro, miles de compatriotas que estes meses teñen tomado as rúas para defender o galego, a nosa economía, os nosos dereitos laborais. E no plano político? No plano politico só se move o nacionalismo galego, o único instrumento que ten este País para defenderse e para conquistar o seu futuro. O PSOE galego é só unha franquicia do PSOE español, non existe como tal, só está para recibir ordes e para aplicar politicas profundamente antigalegas. A Xunta de Feijóo, pola súa banda, limítase a facer que fai, pero non fai nada. Nin convoca á sociedade en xeral, nin sequera organiza a súa militancia para defender o País. Feijóo limítase ao activismo mediático, que é o hábitat no que se sinte cómodo, xa ten dito que no futuro exercerá como tertuliano. Pero de activismo presidencial e politico ao servizo deste País, nada de nada.

A situación é de emerxencia nacional. Ese bloco social que se move -esas miles de persoas que non se resignan- vaino continuar facendo. Canda el estará o nacionalismo galego. É o momento da loita social e política contra agresións que, de consumarse, empobrecerían a nosa nación e agudizarían aínda máis a súa dependencia.

Samir Amin analisa o proceso de mudanza no Exipto

2011-02-16T09:20:00.001+01:00

Achego aquí unha interesante reflexión do economista exipcio da escola marxista Samir Amin a respecto das tendencias de fundo que se achan tras a mobilización social que acabou con Mubarak.

Moi esclarecedor o que di a respecto da política exterior de Obama, continuismo puro e duro co catecismo de GWB, e verbo dos Irmáns Musulmáns.

Nunha liña semellante pronúnciase Tarik Alí nunha entrevista que aparece hoxe na imprensa galega.

Petras analisa a estratexia de Obama sobre Exipto

2011-02-09T17:20:00.000+01:00

Deíxovos aquí unha interesante achega de James Petras sobre a estratexia de Obama verbo do levantamento de Exipto.

A cháchara do conselleiro de GN Fenosa

2011-02-07T17:00:00.002+01:00

Felipe González, conselleiro de Gas Natural Fenosa, exerce de santón da socialdemocracia europea (por non dicir mundial). Fala sempre ex cátedra e a súa é unha fluencia torrencial e un tanto atordoante, o verbo sempre moi por enriba das ideas, aquel, florido, estas, un ermo. En realidade, FG é un espléndido continente de conceptos vulgares e tramposos: a súa prédica envolve a ideoloxía vulgar e reaccionaria do stablishment. Destila o ar autosuficiente de quen parece rebelarse contra a mediocridade, pero é todo aparencia, aparencia que non dá agachado que o que transmite é igualmente mediocre, a cháchara insufríbel do pensamento neoliberal torpemente disfrazado con algún topicazo da esquerda light.

É a encarnación española dun fenómeno mundial, o da apropriación de categorías filosóficas e políticas positivas para a marcha da Humanidade como esquerda ou progreso por individuos de inequívoca traxectoria prosistémica e conservadora. O seu trío con Clinton e Blair relévame de facer máis comentarios: o que dá arrepíos é como pode haber quen trague con esta troika como gurús progresistas.

As últimas achegas de FG colócano á altura da dereita europea máis reaccionaria e máis entregada aos intereses do capital.

Resumireinas. A primeira é a de avalar a disociación entre salario e incremento do custo da vida, un obxectivo da chanceler Merkel. A segunda é a de postular que primeiro hai que criar riqueza para logo repartila.

AS DIRECTRICES DE DEUTSCHLAND

A respecto da primeira achega, o que vén defender FG, seguindo as directrices de Deutschland, é que baixen os salarios (que, desligados da inflación, inevitabelmente baixarían). Aínda máis!, habería que dicir. Tremendo, porque, como xa debíamos saber a estas alturas, é precisamente a queda dos salarios un dos factores desencadeantes da actual crise (pois ao caíren, o consumo tivo que sustentarse sobre a base do endebedamento). A proposta de FG-Merkel serviría só para incrementar no curto prazo a plusvalía en algúns sectores da economía, pero non para restaurar as forzas produtivas e saír do estancamento económico, porque deprimiría aínda máis o poder de compra da inmensa maioría dos cidadáns.

A respecto da segunda achega, só hai que dicir que calquer aluno de Economía Política sabe que a produción e a distribución da riqueza se realizan ao mesmo tempo, non unha despois da outra. Ao pórmonos a producir calquer cousa á vez estamos distribuíndo a riqueza que con ela se xera (através dos salarios que se paga aos traballadores ou através dos beneficios que obteñen os donos do capital). O problema non está, portanto, en que primeiro uns poucos gañen moito para que logo a inmensa maioría gañe algo. O problema non está en razonar agora en 2011 como razonaba Reagan nos anos 80 do pasado século. O problema está en que o reparto de cargas (e de beneficios!) sexa socialmente equitativo e economicamente eficiente.

O mao destes social-liberais é que non só son reaccionarios no social, senón que defenden ideoloxemas falsos que ademais son letais para o propio funcionamento da economía ao facer imposíbel que as forzas produtivas alcancen o seu pleno rendimento.

Un gran día para a clase traballadora galega

2011-01-30T19:04:00.000+01:00

Aquí o meu último artigo en Terra e Tempo.

E aquí un vídeo muito esclarecedor da dimensión da mobilización operaria contra a agresión orquestrada pola coaligación PSOE-Patronal-CC OO-UGT (e PP por suposto) contra os dereitos das maiorías sociais.

Socialdemocracia anti-keynesiana

2011-01-24T17:50:00.000+01:00

En 2010 o custo para o erario público das desgravacións fiscais por suscrición de pensións privadas ascendeu a 1.443 millóns de euros, bonita cifra que é practicamente idéntica á que poupou o Estado ao conxelar as pensións. Deste modo, o que temos é unha transferencia de renda das clases populares (as que dependen máis das pensións) aos segmentos da populación de renda media alta (que son os que maioritariamente destinan recursos aos fondos privados de pensións). Postos a retallar, era moito máis xusto socialmente retallar as desgravacións que conxelar as pensións.

Pero é máis: se non for por esas desgravacións, por ese regalo fiscal aos sectores máis abastados da sociedade, o sistema privado de pensións sería literalmente ruinoso e, portanto, carecería de todo atractivo. É curioso como os heraldos neoliberais omiten nas súas prédicas que é o Estado o que fai rendíbeis os negocios privados, de forma que o Estado, en mans de políticos neoliberais, é quen interpreta o papel da virtuosa Man Invisíbel da que falaba Adam Smith.

A socialdemocracia anti-keynesiana que formalmente detenta o poder executivo no Estado (privatizadora de caixas de aforro, aeroportos e agora do sistema de pensións) é neste momento o principal obstáculo para que podamos rachar coas políticas neoliberais que enxendraron a crise.

Un obstáculo que só poderemos remover con loita de ideas, política da boa e mobilización social.

A grande mentira sobre a reforma das pensións

2011-01-18T17:54:00.000+01:00

Axustes no Estado

2011-01-17T18:44:00.003+01:00

O bipartidismo estatal, no seu estudado reparto de roles poli bon-poli mau, amaga cunha potente ofensiva recentralizadora, paralela ao ataque sen precedentes aos dereitos das clases traballadoras. Poli mau PP, por boca do amigo de GW Bush, coloca no ponto de mira o velenoso Estado autonómico, o que non hai tanto se loubaba como o máis descentralizado do mundo, e afirma que o Estado español é neste momento inviábel por ter cedido terreno aos autogobernos. Poli bon PSOE sae a moderar os ímpetus españolísimos do agora conselleiro de Endesa (tremendo este tipo, privatiza Endesa desde o goberno para logo lucrarse dela na oposición) e di que, home, tampouco hai que pasarse, pero que, en fin, si é certo que algún axuste hai que introducir, en aras a garantir a eficiencia no uso dos recursos públicos, e bla, bla, bla. Palabraría que agocha malamente cal é o obxectivo final: recentralizar o poder no Estado e apuntalar o deseño orixinario da Constitución de 1978 segundo a cal o autogoberno sería no mellor dos casos unha mera descentralización de carácter administrativo, nunca a solución política a un problema estrutural no Estado, o da súa incapacidade para asumir que a base sociopolítica sobre a que se sostén é plurinacional.

Algunhas propostas

Se do que se trata é de introducir algúns axustes no Estado, ocórrenseme algúns. Primeiro, elimínense os ministerios que invaden competencias exclusivas das comunidades autónomas. Segunda, póñase fin a un irracional sistema de financiamento que consiste en que se descentraliza o gasto, pero non os ingresos (que continúan basicamente en mans do Estado). Terceiro, deíxese de utilizar o Tribunal Constitucional como unha nova Inquisición que se emprega mesmo contra Estatutos votados polo pobo. Cuarto, discútase o reparto de soberanía non coas nacións que coexisten no Estado, senón coas institucións supraestatais.

Este último ponto paréceme especialmente relevante: se neste momento hai unha instancia institucional que pon en cuestión a viabilidade do Estado español como un Estado soberano non é a triada Euskadi-Catalunya-Galiza, senón o trípode globalizador que constitúen a Comisión Europea, o Banco Central Europeu e o Fondo Monetario Internacional.

Pero contra eses non hai arrestos para enfrentarse. É moito máis doado atacar o inimigo interior. Aí poli bon e poli mau están de acordo, seguindo a tradición histórica española.

Españolismo sen complexos, contra o benestar e contra o autogoberno

2011-01-15T11:42:00.000+01:00

Está claro que non se van conformar con liquidar o Estado do Benestar e con agredir o movemento sindical verdadeiramente consecuente (atención á campaña de criminalización da CIG que se aveciña). No Estado a reacción sempre veu acompañada dun virulento componente antinacionalista. O españolismo está desmelenado e actúa sen complexos, contra o benestar e contra o autogoberno. Desde a súa posición de, iso si, venda absoluta aos intereses do capital transnacional, nomeadamente do financeiro. O españolismo é así unha ideoloxía que as clases dominantes no Estado incorporan para manter o control do aparato administrativo público co obxectivo de o poñer ao servizo das necesidades do capital.

O españolismo é españolismo sen máis. Aquí o importante é o substantivo, non o adxectivo. Nada hai máis parecido a un españolista de dereitas que un españolista de esquerdas. Hoxe iguálaos a sumisión absoluta ao proxecto neoliberal e a súa fobia contra os dereitos dos pobos realmente existentes, a comezar polo galego. Para mostra, un botón. Hoxe mesmo o ex presidente Aznar afirma que "España é un Estado marxinal e os Estados marxinais non son viábeis", mentres o escritor Javier Cercas aluméanos cunha declaración extraordinariamente valerosa segundo a cal "o nacionalismo é, aquí e en Moldavia, unha ideoloxía reaccionaria". Ouh eses intelectuais españois tan ousados, sempre prestes a zouparlle aos malignos nacionalistas mentres deixan intocados a Emilio Botín e demais oligarcas!

O pior é que non van de brincadeira, non xogan de farol. Os capitalistas que se reuniron consecutivamente co Borbón e con Zapatero en representación do 40 por cento do PIB son os que mandan e o seu diktat é clarísimo: hai que acabar co autogoberno (véxase o editorial de hoxe de El Mundo). Aznar e Cercas limítanse a seguir as súas instrucións.

Temos moita tarefa por diante os que si defendemos a Democracia, como poder do pobo, e os que si defendemos os pobos concretos como o galego.

O españolismo é, hoxe coma onte, imperialismo. De todas e todos nós depende que sexa fracasado como desexaba Castelao.

O paradoxo da crise

2011-01-13T13:35:00.001+01:00

O paradoxo é o seguinte: a crise é a crise do neoliberalismo, mais os neoliberais están máis fortes que nunca e gobernan en todos os Estados da UE. O proxecto político do neoliberalismo consiste basicamente na expresión orgánica dos desexos do capital financiero, que neste momento é a fracción do capital ultrahexemónica. A súa supremacía é especialmente notábel no espazo dunha UE que deveu no maior aparato do neoliberalismo no globo.

E que desexa o capital financeiro? Pois o dominio de todos os recursos da economía, a absorción de todo o excedente económico. No concreto, e nas condicións actuais do Estado español, o obxectivo do capital financeiro -da grande banca para entendernos, do duopolio Banco Santander-BBVA para simplificarmos- é o botín das pensións e a bancarización das caixas de aforro. Liquidado o negocio inmobiliario, o capital financeiro necesita novas áreas de expansión e de obtención de recursos, daí que teña os ollos postos no patrimonio público acumulado no sistema público de pensións e nas caixas de aforro (en Galiza máis da metade dos depósitos e dos créditos pertencen á entidade resultante da fusión, xa podedes imaxinar a gula que provoca ese tesouro ao señor Emilio Botín e cia).

Disto e non doutra cousa van as dúas batallas en curso que se desenvolven ante os nosos ollos, a contrarreforma do sistema público de pensións e a reestruturación das caixas de aforro. Nestas dúas batallas, a socialdemocracia gobernante no Estado compórtase exactamente igual que o faría o partido conservador se estivese no Goberno, o cal fai aínda máis pueril o debate sobre se Zapatero debe continuar ou non na Moncloa: e que máis dá? A cuestión non é unha cuestión de persoas, senón de políticas, e o que é obxectivo é que os partidos estatais maioritarios adhiren por igual a ortodoxia dos devotos europeus da Escola de Chicago.

En realidade, PP e PSOE son correntes dun mesmo partido, chamémoslle o PNE ou Partido Neoliberal Español, a facción española da Internacional Europea Neoliberal que lidera Merkel. Son os armadanzas do desastre, pero están rufos e lonxe de recuar están en plena ofensiva para facer imposíbel ou inviábel calquer perspectiva de resistencia.

Non hai outra que continuar a construír arredor da alternativa. En Galiza, arredor do nacionalismo popular galego.

Negociar cos neoliberais? Que?

2011-01-12T09:27:00.000+01:00

Onte o secretario xeral de CC OO anunciou a abertura dunha negociación global co Goberno estatal e coa patronal co fetiche dos Pactos da Moncloa como bandeirín de enganche. Fixo o anuncio logo de afirmar que coa proposta do Goberno español as pensións do futuro serán entre o 20 e o 25 por cento inferiores ás actuais. Estamos, pois, ante a maior ofensiva do proxecto neoliberal na historia do actual rexime político no Estado. Ninguén ousou chegar tan lonxe, nen sequer o asesor de Rupert Murdoch. Reducir o 25 por cento da pensión media galega -situada pouco por enriba dos 700 euros- é tanto como condenar á pobreza a centos de miles dos nosos compatriotas. Os neoliberais -que no Estado español visten a camisola do PSOE e na Galiza a do PP- van a aplicar o seu deseño si ou si porque a oligarquía financeira así o demanda. Simplificando, aquí manda o Deuschtbank, o Santander e o BBVA e Rubalcaba limítase a espremer todo o seu talento de charlatán mediático para servir o prato ás masas. "Todos os países da UE están a facer o mesmo", afirma o xenio do suxeito-verbo-predicado. Claro, porque todos os países da UE están a seren gobernados por partidos neoliberais e porque a propia UE é hoxe o mascarón de proa do proxecto neoliberal no planeta (Obama non fai o mesmo que a UE, os chineses, os brasileiros e os indianos, tampouco).

Sendo isto así, que é o que hai que negociar cos neoliberais?

O que están a negociar é a maquillaxe do roubo dos nosos dereitos sociais e laborais.

Non o esquezamos: o que o Estado aforre coas nosas pensións irá dereitiño -via pagamento de xuros- ás contas de resultados da grande banca española e internacional, que é a que merca a débeda pública no canto de cumprir coa súa función de oxixenar con crédito a economía produtiva.

É unha transferencia de renda pura e dura das clases populares á oligarquía financeira internacional.

Non hai nada que negociar cos neoliberais: hai que derrotar o seu proxecto, desde os parlamentos e desde a mobilización social.

Non son demócratas, son plutócratas

2011-01-11T14:07:00.000+01:00

Endesa vai contratar a José María Aznar como asesor externo para Latinoaméricva polo módico salario de 200.000 euros. O coautor intelectual do masacre do Iraque segue os pasos de Felipe González, recente fichaxe de Gas Natural Fenosa (o grande pope da socialdemocracia española percibirá só 125.000 euros pola súa asesoría).

Así traballa a Plutocracia, así garanten os grandes conglomerados empresariais que os xefes dos partidos sistémicos sexan proclives aos intereses oligárquicos.

Xa nin se gardan as formas. A crise estase levando por diante o adxectivo formal desta Democracia. Non son demócratas, son plutócratas. Nos 80-90, Felipe González dicía que este era o mellor dos mundos posíbeis. Será para eles.

Nacionalismo e mitoloxía españolista

2011-01-10T17:42:00.000+01:00

Rara avis total este artigo que aparece hoxe en El País, rara pola súa brillantez expositiva, pola súa erudición e coñecimento dunha realidade que o irracionalismo españolista nos quer agachar e por deixar literalmente en coiros a un dos apóstolos do neocentralismo. Mágoa para a Democracia que o desequilibrio sexa tan brutal e que por cada peza que aparece desta caste as bestas do TDT Party, as tertulias televisivas do españolismo mediático, cuspan un millón de embustes sobre a historia do que Castelao chamaba Hespaña.

Cinismo da política burguesa

2011-01-10T09:34:00.002+01:00

Pergúntalle Carles Francino a Elena Salgado que xa que os mercados "case" ditan as políticas, que papel é o que lles queda aos gobernos. A ministra e vicepresidenta responde previsibelmente que criar as condicións para reatar o crecimento económico e bla, bla, bla, cando en realidade o que está pensando -e non di- é que o papel que lles queda aos gobernos, a función que realmente cumpren, é cumprir as ordes dos mercados.

O cinismo dos políticos que están ao servizo da autorreprodución do que hai, dos políticos conservadores, do que en tempos en que se utilizaba a linguaxe con maior propiedade e menos mexericadas se chamaban políticos burgueses, está acadando proporcións nauseabundas.

Xa non é a rixidez do politicamente correcto, é a hipocresía absoluta cando non a mentira pura e dura: en privado dinche unha cousa, en público proclaman enfáticos a contraria.

Todo é mentira e as cousas desígnanse con nomes falaces, até o punto de que aos usureiros (á banca) chamáselles mercados. Esta política cínica, conservadora, burguesa -non A Política, senón Esta Política- só lles interesa aos que nunca están en crise: agora son vicepresidentes do Goberno, mañá aterrarán na confortábel cadeira dun consello de administración dunha eléctrica, un banco ou unha grande construtora.

A advertencia de Polany

2010-12-28T16:31:00.000+01:00

É necesario asegurar a primacía da política sobre a economía para evitar a solución fascista

Esta frase de Karl Polany escrita a finais dos anos 30 do pasado século é dunha modernidade impresionante. Vai ser que a posmodernidade non era tal e que nos retrotrae a 80 anos atrás, ao mundo que pariu a Grande Depresión Primeira Parte, aquela que en Europa daría pé ao fascismo. Vai ser que a posmodernidade si tiña valores e non era tan amoral, vai ser que o problema era que a súa moral era, é, basicamente reaccionaria e clasista, os valores dos ricos para seren máis ricos aínda e explotaren máis aínda a imensa maioría da Humanidade.

Como pouco antes de Hitler tomar as rédeas do poder sobre as cinzas da República de Weimar, a cuestión chave hoxe continúa a ser a da Democracia no sentido estrito e literal do vocablo. A cuestión chave está, portanto, en que grupo social detenta o poder e que contido de clase (popular ou oligárquico) hai detrás das políticas que ese grupo social desprega desde os aparatos do Estado.

A solución non está na criminalización da política. A solución está en que a política sexa democrática e que portanto a maioría social se emancipe e se autogoberne.

Do contrario, con efeito, a solución que se abrirá paso será a fascista, posmoderna, mais fascista.

Bos propósitos 2011

2010-12-28T14:10:00.000+01:00

A ver se dou vencido o enésimo ataque de preguiza blogueira!

Lle vou a decir señoría

2010-11-10T19:13:00.000+01:00

Así, sen complexos, se pronunciou hoxe na Cámara galega o presidente Feijóo:

-Lle vou a decir señoría.

Imposíbel meter máis a zoca en galego con menos palabras. Cinco palabras, tres incorreccións. Un pronome mal posto. Unha preposición que sobra. Un castelanismo.

Tan ancho estaba o presidente, tan pagado de si mesmo, que non contento con estragar triplamente a nosa lingua repetiu a sentenza até tres veces, tres certeiras e enfáticas puñaladas.

-Lle vou a decir señoría, lle vou a decir señoría, lle vou a decir a señoría.

Cada unha delas cun ton de voz máis alto que a anterior.

Non é só que ataquen e desprecen a obra máis senlleira do noso pobo, o galego, é que o perpetran barbaramente. E non lles digas nada, porque entón hante chamar talibán, etc, eles, que non se permiten a menor incorrección cando falan na lingua que a Historia nos ten imposto.

Roger 65-Sampras 64

2010-11-07T17:21:00.000+01:00

Un máis para Roger. Desta volta, o aberto de Basilea. A vítima, Nole Djokovic. 6-4, 3-6 e 6-1. Roger está a findar a temporada en grande forma, co cal apresenta clarísima candidatura ao título na Copa Masters.

Un máis para Roger, para sumar xa 65 títulos e desbancar neste ránking de elixidos a Sampras (co que empatara a 64 o domingo 24 de Outubro ao facerse co Open de Estocolmo).

Frank, 1958

2010-11-03T16:12:00.001+01:00

Axenda social? Pois que que derroguen a Contrarreforma Laboral!

2010-10-26T11:55:00.001+02:00

A socialdemocracia española anuncia unha Axenda Social para retomar a iniciativa. Pois moi ben: que derroguen a contrarreforma laboral, que restitúan o Imposto do Patrimonio, que non privaticen as caixas de aforro, que non esquezan que o keynesianismo non dá froitos se é interruptus, que cesen no aloumiño aos fondos privados de pensións garantindo de vez que non van a perpetrar un novo Pensionazo...

A Axenda Social é, tal e como foi formulada por Zapatero, un puro fetiche propagandístico, sen contido real nengún. Este Goberno da socialdemocracia española di que vai comunicar mellor. Polo de agora o único que comunica é o valeiro. Ou mellor dito, o que comunica é continuismo puro e duro. Neoliberalismo mellor explicado, talvez, pero neoliberalismo ao fin e ao cabo.

Estocolmo: título 64 para Federer

2010-10-24T17:33:00.000+02:00

O príncipe de Basilea xa ten 64 títulos no seu historial, co que iguala a Pete Sampras no ránking de grandes depredadores de todos os tempos, aínda moito lonxe dos 109 de Connors (claro que Jimbo competía noutra época e acumulou grande parte do botín no circuito norteamericano). Federer gañou a Florian Mayer na final de Estocolmo en apenas unha hora de xogo (6-4 e 6-3), o seu terceiro trunfo da temporada (após Australian Open e Cincinnati Masters Series). Incríbel que con estes números se poda dicir, e se pode, que este curso non foi un bon curso para Roger. Pero claro: a) estamos a falar de quen detenta a mellor folla de servizos da historia e, en termos relativos, este exercicio perde na comparación e b) este foi definitivamente o ano de Nadal. En todo caso, realmente estamos ante o principio do declive de Roger ou o seu talento está aínda ben lonxe de murchar?

Ofensiva dos fillos de Thatcher, en UK, no Estado e en GZ

2010-10-21T18:04:00.001+02:00

Os neoliberais deberían estar agachados en búnkeres, talvez agrupados nunha sociedade secreta e agardando tempos mellores para emerxer. Sería normal logo de que o mundo comprobase empiricamente os efeitos da aplicación da súa doutrina. Mais non. Non só non asumiron nengunha responsabilidade polo crack da economía mundial, senón que, após unha brevísima paréntese keynesiana, voltan a estar na sala de máquinas. En realidade, nunca perderon o control da situación. A alternativa é demasiado feble e está demasiado confusa. Eles mantiveron en todo momento as rédeas dos poderes reais, o financeiro, o político, o mediático. Así puideron pasar ao contraataque sen grande oposición. Velaí temos a David Cameron, a reactualizar o legado de Margaret Thatcher. Pór na rúa medio millón de traballadores do sector público é o seu contributo á xestión da crise. O capital manda espremer as plusvalías e incrementar o exército de reserva. As invocacións ao déficit e á saúde das finanzas públicas é só un mantra para despistar. Do que se trata é de incrementar a taxa de explotación para que a máquina volte a funcionar.

Mais non temos que viaxarmos á City para vermos até que punto o proxecto neoliberal continúa o seu reinado. Esta semana debateuse no Congreso o proxecto de orzamentos do Goberno socialdemócrata español e o PP galego presentou no Parlamento galego as súas contas para 2011. Orzamentos estatal e galego son irmaos xemelgos. Son perfeitamente intercambiábeis. Inspirados na mesma filosofía: redución brutal do investimento produtivo, mingua dos salarios dos funcionarios, entrega da construción das infraestruturas ao capital privado, recorte do gasto social...Non servirán nen para criar emprego nen para reatar o crecemento da economía nen para cambiar o modelo produtivo. Só servirán para satisfacer os intereses do capital financeiro (o aforro en escolas infantís destinarase a pagar o servizo da débeda). Si, amigas e amigos, o capital financeiro, que vive os seus anos dourados logo de ter sido resgatado polo diñeiro dos contribuíntes e xusto no momento en que a economía real sofre o estancamento máis prolongado desde a Segunda Guerra Mundial.

Os fillos de Thatcher van a por todas. É ben sabelo para non relaxarse máis da conta: a loita social é a única vía para frealos. Ollemos cara a Franza -non todo está perdido e a clase traballadora non se vai entregar tan doadamente- e pensemos que o 29 de Setembro, especialmente exitoso en Galiza, non pode ser flor dun día.

Desvendando unha invención chamada España

2010-10-15T20:14:00.002+02:00

Alumeador e imperdíbel artigo de Anselmo López Carreira.

Espilámonos, que veñen a por nós

2010-09-17T14:02:00.000+02:00

Son un bloggeiro ciclotímico (eufemismo quizá de preguiceiro?), así que após unha paréntese vacacional máis propia dun ex directivo de caixa de aforro (si, ese no que estades pensando) que dun tipo que vive da súa nómina (e a moita honra), volto aquí a darvos a turra en plena ofensiva entolecida dos poderes sistémicos contra o movemento obreiro e o nacionalismo, nas vésperas da greve xeral convocada para o 29 de Setembro. O Sistema Bipartista Neoliberal Español (SBNE) está literalmente que se sai. As súas terminais mediáticas botan fume. O mao da película, xa se sabe, non é o tabeirón das finanzas que apalanca millóns de euros para a súa dourada xubilación: non, claro que non, o vilán é o perfido liberado sindical, un individuo que nos pintan como patoloxicamente lacazán e insolidario, un burócrata desvergoñado. El é o responsábel de todo, calquer día o vinculan a Ben Laden.

O ataque ao movemento da clase traballadora é unha constante do capitalismo desde que existe. O pior da contrarreforma laboral, alén do enésimo tesourazo ao despedimento, é a agresión á negociación colectiva. O capital quer o traballador indefenso e isolado. O capital soña coa negociación bis a bis co traballador. Eliminemos a palabra negociación e substituámola por imposición. O capital soña con ditar as condicións do traballo, superando a fase negociadora, para iso é básico liquidar o movemento obreiro. O capital quer a súa ditadura. E así de duro e é así de real. Por tanto, amigas e amigos, espilámonos. Como di o díptico editado polo BNG para a folga, o 29 de setembro MÓVETE e defende os teus dereitos. Como non o fagamos, os soños do capital acabarán por cumprirse e serán o noso pesadelo.

Novo artigo no T e T

2010-07-29T12:54:00.000+02:00

Achego aquí unha ligazón co meu novo artigo no Terra e Tempo dixital.

Alfredo chámalle as cousas polo seu nome

2010-07-16T11:50:00.000+02:00

Espléndido, por claro e desacomplexado, o último artigo de Alfredo Suárez Canal no Terra e Tempo. Só chamándolle as cousas polo seu nome -só designando obxectivamente a realidade- poderemos aspirar a transformalas. Deíxovos con el.

Federer enxerga o seu declive

2010-06-30T17:30:00.000+02:00

Até os xenios teñen teito. Esgótanse. Hai tamén para eles un límite físico. Biolóxico. A piques de cumprir 29 anos, Federer caeu hoxe en cuartos de final de Wimbledon, face o checo Berdych. Por vez primeira en 8 anos, o suizo non vai estar en semis do seu torneo favorito. Non máis esplendor sobre a herba. Talvez volte a emitir algún destello, talvez volte a gañar algún grande, mais a experiencia dita que cando un xogador se aproxima dos 30 anos (e Roger é profisional desde os 17) as vitorias comezan a se espaciar até chegar un momento en que simplesmente xa non son posíbeis. Dos 14 grandes que gañou Sampras, só dous (Wimbledon 2000 e Us Open 2002) os conquistou despois de cumprir os 28. Iso é o que está rexistado nos anais do tenis. Roger enxerga o seu declive e é probábel que iso aumente o seu encanto como personaxe literario (a épica do gañador/perdedor), pero vivimos tempos especialmente depredadores e a palabra Acabado moi axiña será cuspida ao seu paso, ás súas costas. Non sei. Quizá Roger se rebele a cumprir tan rapidamente co seu destino.

Por que atacan tanto o BNG?

2010-06-29T11:14:00.000+02:00

Pergúntome aquí por que atacan tanto o BNG? E non o fago desde nengún presuposto vitimista, senón desde certa perplexidade (o cal confórtame por outra banda, pois significa que a miña capacidade de asombro non está esgotada).

Once horas despois...70-68!

2010-06-24T18:24:00.001+02:00

11 horas e 215 aces despois, Isner gañou o partido interminábel ante Mahut. 70-68 na quinta manga. 491 minutos de xogo para decidir o set definitivo. Todo o que fagan agora no resto da súa carreira palidecerá ante o que xa é por dereito propio un episodio para a historia. Que sensación de irrealidade terán o norteamericano Isner e o francés Mahut a próxima vez en que despachen un partido de forma convencional! Isner non conta para gañar este torneo, pero o seu duelo con Mahut xa está nos anais.

59-59!

2010-06-24T11:14:00.000+02:00

Os deportes expresan como nengunha outra cousa a dimensión agonística do ser humano. Wimbledon está rexistando estes días un combate singular, unha batalla sen precedentes. Dous tenistas que se negan a ceder e que prolongan a pugna máis alá do humanemente concebíbel. Non os veredes no top ten, pero como diría Tom Wolfe teñen o que hai que ter, the right stuff. Son o norteamericano John Isner e o francés Nicolas Mahut. Hai dous días que comezaron o partido interminábel (interrumpiuse martes e mércores cando o solpor fixo imposíbel o xogo). Levan 10 horas intercambiando obuses sobre o relvado. Levan disputados 163 xogos. Entre os dous suman 193 aces (Isner xa bateu o récord absoluto, acumula 98, por 95 de Mahut). Este ataque á sostenibilidade física destes xigantes decorre de que neste grand slam o quinto set non se resolve en tie break, senón pola vía de que o gañador se faga con dous xogos máis que o perdedor. O desempate eterno levou ao taboleiro de marcas un 59-59 absolutamente inhumano, os gladiadores deixándose a vida tras cada pelota. Acontecer o que acontecer hoxe, Isner e Mahut xa están na historia. Unha fermosa historia de vontade e superación coa que o grande Frank Bascombe faría marabillas literarias.

Bruxelas pide máis axustes e o Estado olla para Galiza

2010-06-15T20:37:00.000+02:00

Bruxelas, fámulo do capital financeiro que controla a UE, pide máis ao Estado español. Non contento coa redución do gasto público en 15.000 millóns de euros para 2010 e 2011 (que se vai financiar a costa de pensionistas, funcionarios e países con atraso nas infraestruturas como Galiza), Bruxelas pide que se incremente o axuste en 7.500 millóns de euros máis (arredor do 0,75 por cento do PIB). Trátase, máis unha vez, de garantir que o Estado español destine eses recursos non a financiar necesidades sociais, senón a segurar o servizo da débeda pública, maioritariamente en mans de bancos alemás.

Como reacciona o Goberno Zapatero? Como cabía agardar: dicindo que si señor e a seguir endosándolle a factura ás comunidades autónomas. Isto significa que dos servizos públicos esenciais (sanidade, educación, servizos sociais) haberá que detraer no conxunto do Estado nada máis e nada menos que 7.500 millóns. A canto ascenderá a factura para Galiza? Xa saimos mal parados da negociación do novo financiamento autonómico como para que agora o Estado español como sucursal da UE nos veña aínda a arrepañar máis cartos.

Esta é a situación. Só hai unha saída: cuestionar dunha vez o marco (e agora non me refiro á moeda) e denunciar o Pacto de Estabilidade sobre o que se alicerza a estratexia da UE, feita á medida do capital financeiro alemán. Non serán os bipartidistas españois os que o fagan, así que os que militamos no nacionalismo galego temos un enorme traballo por diante.

Dereito á folga para defender o Traballo

2010-06-15T13:53:00.000+02:00

De seguirmos a lóxica das elites até o final -unha folga xeral non é o que necesita o País, etc, concorda o exército dos tertulianos por terra, mar e ar- acabaríamos concluíndo que nas democracias occidentais se acepta o dereito á folga, pero non o exercicio dese dereito. Ceos, non quero darvos aquí a turra ortodoxa, mais isto é o que caracteriza ás democracias formais: proclámanse determinados dereitos -ao traballo, a unha vivenda digna, á folga- e a seguir ou ben se inviabilizan ou ben se demonizan ou as dúas cousas á vez (servizos mínimos abusivos, ameazas de perda do posto de traballo, etc).

E, porén, tal e como se está poñendo o partido, non queda outra que mobilizarse e paralisar a actividade económica durante cando menos 24 horas, para que fique en evidencia que é o traballo o que cría o valor nunha economía e que, portanto, os especuladores do mundo e as súas terminais políticas non son nada sen o traballo humano.

Hai que ir á folga, portanto, para defender o Traballo, que claramente está a perder por goleada o partido que o confronta co Capital.

Somos a maioría, así que nos deberían facer caso, non? Do contrario, concluiríamos que a democracia é só pura representación, cada vez máis unha ópera bufa en que, iso si, os divos se forran.

Aclaración

2010-06-10T21:13:00.000+02:00

As cifras que dou no post anterior están infladas por un erro de transcrición que se acabou deslizando no texto da iniciativa do BNG. En realidade, a débeda dos clubes de fútbol de Primeira e Segunda División ascende a 4,9 millóns de euros e non a 4.900 millóns. Estas cousas ás veces suceden: un le en millóns de euros cando ten que ler en euros. En calquer caso, o fundo non varía: a débeda continúa a ser cuantiosa -máis de 100.000 millóns das antigas pesetas- e o Estado non fai nada para executala, porque obviamente agora máis que nunca toca circo. A iniciativa do BNG non pode ser máis oportuna e esclarece unha zona máis de sombra na xestión dos distintos gobernos da democracia: nos sucesivos planos de reconversión do fútbol profesional sempre acaba pagando o contribuínte. Este é un escándalo que por hixiene democrática e por pura racionalidade económica debe rematar xa.

Unha iniciativa necesaria e moralizante

2010-06-10T18:16:00.000+02:00

Jorquera sorrí na foto após apresentarlle á imprensa unha iniciativa tan necesaria como moralizante. Os dados son estes: o fútbol profesional adebeda ao Estado español 5.500 millóns de euros. Isto significa que clubes como o Real Madrid ou o Barcelona financian a costa dos contribuíntes as súas xigantescas despesas no mercado de futbolistas. 5.500 millóns de euros significa case 4 veces o diñeiro que o Goberno do PSOE lle vai a substraír aos pensionistas en 2011. Jorquera non só pide ao Estado que execute as débedas (como fai cos titulares de explotacións agrarias, cos autónomos ou coas pemes), senón que exixe tamén que se poña mans á obra para estabelecer topes salariais nas nóminas dos futbolistas e se racionalicen as escandalosas primas coas que se pretende incentivar á selección española no mundial de Sudáfrica (pero non chega co incentivo moral de alcanzar a gloria no torneo de torneos?).

De Lafontaine a Vicenç Navarro: algo se move

2010-06-10T18:04:00.001+02:00

Está a evolución do capitalismo maduro tan, tan apaxionante (dolorosa pola crise, pero apaixonante) que algúns conspicuos socialdemócratas como Vicenç Navarro adoptan desacomplexadamente as categorías marxistas. Na súa última colaboración en imprensa, o catedrático de Políticas Públicas da Pompeu Fabra carga contra Habermas -este fixo o camiño inverso- por esquecer categorías analíticas básicas como o conceito "clase social" e describe o que está a acontecer na UE como "a loita de clases a nível continental". O artigo está moi ben porque analisa como a burguesía alemá apostou pola vía da exportación de capitais como forma básica de acumulación, no canto de xogar a baza de incrementar a demanda doméstica (esta teríaa obrigado a compartir rendas cos traballadores, por iso se decantou por aquela).

A situación actual é que a banca alemá (que obtivo xigantescos beneficios grazas ao estancamento nas condicións de vida da clase traballadora xermana) é a maior propietaria de bonos públicos da Unión Europea. Toda a política que se fai hoxe na UE ten como único obxectivo garantir que os bancos alemáns cobren os créditos suscritos con eles polo resto de Estados da Unión, e nomeadamente polos periféricos (Grecia, Portugal e o Estado español). A vía para conseguilo é impor un xigantesco axuste do gasto público (ou sexa, pechar a billa do gasto destinado polos Estados a sustentar as condicións de vida dos máis necesitados) para que o aforro conseguinte se destine ao pagamento da débeda alemá.

Navarro conclúe que as clases traballadoras alemás "teñen moito máis en común coas clases populares dos países periféricos que coas clases financeiras e industriais alemás", un punto de vista moito máis marxiano que socialdemócrata tradicional, o cal probaría até que punto as contradicións desta crise sistémica están a mover determinadas correlacións de forza e a empurrar a elementos conscientes da esquerda, aínda que puidesen provir de correntes de pensamento reformista, cara á posicións claramente alternativas ao statu quo. Non admira, portanto, que Vicenç Navarro cite no seu artigo a Oskar Lafontaine.

Unha devaluación encuberta ameaza con converter a recesión en depresión

2010-06-09T12:08:00.001+02:00

No capitalismo, as empresas crean postos de traballo cando hai demanda para os seus produtos ou, para sermos máis exactos, cando as perspectivas de rendabilidade son suficientes para animar ao capital a investir (e non a aforrar e/ou especular). Ante unha crise sistémica como a actual, o enfoque liberal (reducir o gasto e o déficit públicos, privatizar, atacar o poder adquisitivo dos traballadores) non axuda á reactivación da economía porque deprime o consumo e, consecuentemente, ameaza con converter a recesión en depresión. A abordaxe keynesiana (aínda que tamén ten límites) é a única que ten certas probabilidades de éxito. Trátase, como sabemos, de incentivar o consumo privado através de estímulos desde o sector público.

Se non hai demanda, por moito que abarates o despedimento (que é tanto como devaluar a forza de traballo no mercado) os donos dos medios de produción non se animarán a investir porque non haberá espectativa de beneficio. E non a haberá porque os baixos salarios reducen o gasto dos traballadores e, portanto, o consumo dos bens e servizos producidos polas empresas. Así as cousas, a reforma laboral que a UE e o FMI impoñen ao sumiso Goberno Zapatero terá como efeito imediato non a criación de emprego, senón a súa destrución: a oferta continuará axustándose á demanda pola vía da súa redución.

A estratexia dos liberais (prefiro utilizar esta palabra a neoliberal e desde logo a ultraliberal) pasa por tanto non por incrementar a demanda, senón por reducir aínda máis a oferta -mellor: por concentrala cada vez en menos mans-, co conseguinte despilfarro de recursos (traballadores no paro e maquinaria -capacidade de produción- ociosa e sen utilizar).

Cal é o obxectivo a medio prazo? Basicamente o de abaratar o custo no mercado desa mercadoría chamada forza de traballo, isto é, abaratar o prezo do traballo humano. Krugman xa o profetizou hai meses: se non é posíbel devaluar a moeda porque o euro o impide, a única vía de saída (para o capital, se entende) é unha drástica rebaixa dos salarios e dos prezos, unha devaluación encuberta que o economista norteamericano cifraba no entorno do 20 por cento. E os salarios pódense abaratar de moitas maneiras: actuando sobre o salario social (a parte do gasto público da que se benefician os traballadores), sobre o salario diferido (o custo do despedimento/as pensións) e tamén sobre as nóminas (a redución das dos funcionarios acaba operando sempre como referente para o sector privado).

Os fillos de Milton Friedman cren que se os custos laborais engruñan o suficiente o capital voltará a estar interesado en poñerse a producir plusvalía na economía real e voltará a contratar traballadores. E a demanda? Onde aparecerán os compradores? Aí todo se fía ao sector exterior, á exportación, a colonizar novos mercados (hainos? quizá a reconquista de América Latina?), a darse de cobadazos contra as empresas doutros Estados, a pelexarse en definitiva pola miseria.

Cal é o problema? Que a política fiscal seguida por gobernos conservadores e socialdemócratas penalizan a produción e favorecen a especulación (o imposto de plusvalías é moito menor que o de sociedades), polo que por moito que baixen os salarios (calquera diría que eran moi altos nos anos da bonanza!) o capital continuará a estar máis interesado nos bonos do tesouro e na débeda pública que na produción de bens e servizos.

A saída a este calexón é rachar co paradigma liberal (practicado por conservadores e socialdemócratas de dereita) e apostar todo a un novo modelo que se basee na penalización do capital especulativo. Mentres non se actúe nesa dirección non hai nada que facer.

Déficit público, tesoirazos e desinformación

2010-06-07T20:58:00.000+02:00

Acabo de escoitar no informativo estatal de RNE que Alemaña vai superar ao Estado español á hora de retallar o gasto público. Os sacrificios que se autoimpón Merkel serían superiores aos decretados por Bruxelas a Zapatero, afirma o medio público e a continuación ofrece os seguintes datos: Alemaña vai recortar gastos en 80.000 millóns de euros até o 2014, unha cifra que máis que quintuplica o tesoirazo de Zapatero (15.000 en dous anos), proclaman ufanos.

Pero a realidade é demasiado teimuda e non é a que vocea o medio estatal. Vexamos os datos.

O tesoirazo de Zapatero é o só o principio do brutal axuste ao que se compromete o Estado porque o obxectivo é pasar do déficit público actual (117.000 millóns de euros, 11,2 por cento do PIB) a un déficit público do 3 por cento (ou sexa, 36.000 millóns de euros). Imponse aquí facer unha operación aritmética moi sinxela: 117.000 millóns de euros menos 36.000 millóns de euros igual a 81.000 millóns de euros. Iso é o que ten que retallar ZP para chegar a un déficit público do 3 por cento, máis portanto que o recorte de Merkel (que ademais se concede un ano máis para facelo, até o 2014, co cal o impacto social será menor).

Pero aínda hai máis: o PIB alemán é 2,4 billóns de euros, xusto o duplo do PIB español. Ergo, o recorte alemán para ser equiparábel en intensidade ao español tería que ser de 160.000 millóns de euros e, en cambio, só é a metade.

O que si se podía dicir, e obviamente non se di, é que todos os gobernos europeus (e aí non hai distingos entre Merkel, Cameron, Berlusconi, Sócrates e Zapatero) están embarcados nunha xigantesca operación de desmontaxe do Estado de Benestar que viu a luz en Europa após a II Guerra Mundial

Esa operación é especialmente letal para aqueles países que, como Galiza, apenas teñen un rascuño dese Estado de Benestar e aínda por enriba suportan gobernos pretensamente autónomos que teñen como norte poñer todo o aparato público ao servizo dos intereses privados.

Séptimo grande e número un para Nadal

2010-06-07T10:14:00.000+02:00

Soderling non estivo á altura da presión e voltou a caer na final do RG. Estivo máis no partido do que di o resultado final (6-4, 6-2, 6-4) pero fallou todas as pelotas decisivas, esas nas que normalmente Nadal non adoita fallar. Xa sabemos que Nadal nunca perde un partido: hai que gañarllo. E Soderling estivo moi por debaixo do nível de xogo que é preciso para derrotar ao manacorí. En definitiva, a Besta obtén o seu séptimo grande (quinto RG, só un menos que Borg) e recupera o número un, que dificilmente cederá no que fica de ano (ten moitísimos puntos menos que defender que Federer). Intúo que en Wimbledon -se os xeonllos non din abonda!- Rafa volverá a trunfar, pero esa é outra historia.

A Unión Alemá

2010-06-06T12:52:00.000+02:00

A UE é cada día máis a UA. Xa ninguén dubida (ben, algún si, pero iso é outra historia) de que o euro é a forma en que agora se chama o que antes coñecíamos como marco alemán. O Banco Central Europeu regula a moeda única en función dos intereses de Berlín. Cando interesa un euro máis feble para incrementar as exportacións alemás trabállase nesa dirección e punto. Se é preciso criar unha atmosfera de pánico para que os fundos de investimento fuxan da débeda pública dos Estados menos desenvolvidos para dese xeito abaratar o financiamento externo a Alemaña (que agora paga o bono a 10 anos 2,5 puntos por debaixo do que o facía antes da UE) faise e punto. Aquí máis claves.

Zapatero recibe o xefe na Moncloa

2010-06-03T13:47:00.000+02:00

Zapatero tivo onte un día ben atarefado. Recibiu na Moncloa ao presidente de Deutsche Bank, Josef Ackerman, o máis eximio representante da banca alemá, tenedora, conxuntamente con investidores privados xermanos, de 45.000 millóns de euros de débeda pública española. Non perdeu o tempo o xefe do Executivo español: recibidas as ordes directamente dun dos máis altos representantes da deidade chamada Mercado, compareceu en rolda de imprensa para anunciar que o día 16 de Xuño convocará consello de ministros para aprobar a reforma laboral.

Chamádesme demagogo por ligar unha cousa a outra?

Acougai e lede as palabras literais do presidente español: sobre o anuncio da convocatoria do consello de ministros, alude a esa deidade chamada Mercado nestes termos: "Necesitan respostas de confianza para eludir ou eliminar a intranquilidade".

Aquí o político que hai apenas uns meses afirmaba que non habería recortes sociais na xestión da crise vírase no delegado no Estado do Deutsche Bank. A banca alemá está intranquila? Pois nada, abaratamos o despedimento para que acougue e, de paso, facilitemos as condicións para que os investidores estranxeiros veñan a explotar a man de obra indíxena.

Así as cousas, non é de estrañar que un analista tan pouco suspeitoso de ser paramarxista como Josep Ramoneda decrete hoxe "que a vía reformista vai camiño dunha nova derrota porque non existe proxecto económico socialdemócrata" alternativo ao da claudicación ante os Ackerman do mundo.

A confesión dun imperialista

2010-06-01T18:36:00.001+02:00

Deixémonos de lerias e de retóricas democratizadoras: os nosos soldados están en Afganistán para garantir os nosos negocios. Isto, palabra arriba, palabra abaixo, foi o contido da declaración proferida polo presidente da República alemá Horst Köhler e, en virtude da cal, viuse forzado a demitir. Köhler dixo en voz alta o que os demais políticos do establishment pensan, pero non din.

As súas declaracións son a confesión dun imperialista:

"Un país da nosa magnitude, coa súa orientación e dependencia do comercio exterior, debe saber a estas alturas que, en caso de emerxencia, a intervención militar exterior tamén é necesaria para defender os nosos intereses; por exemplo, as vías comerciais libres ou impedir a inestabilidade de rexións que, con certeza, repercutirían negativamente tamén nas nosas oportunidades através do comercio, os postos de traballo e os ingresos", declarou Köhler. Como o personaxe de Warren Beatty en Bullworth, Köhler falou sen hipocresía, sen a dobre moral -o pensamento politicamente correcto- que adoita caracterizar aos políticos burgueses -e aplico aquí o adxectivo con toda precisión, porque o que ten na cabeza Köhler é basicamente a defensa dos intereses materiais da burguesía exportadora alemá.

Unha economía exportadora ("dependente do comercio exterior", en palabras de Köhler) tense que abrir paso ás veces como sexa ("a intervención militar exterior tamén é necesaria para defender os nosos intereses"). O que non é é tolerábel é a "inestabilidade" de determinadas rexións, ou sexa, non se pode admitir que se ergan gobernos locais que non nos deixen "as vías comerciais libres". E se se erguen, tanto pior para eles, enviaremos os nosos carros de combate para democratizalos a bombazo limpo.

Botarémoste de menos, Horst. A ti enténdeseche todo. Deíxasnos sozinhos con Merkel e demais cínicos.

Condenan os feitos, pero non a Israel!

2010-06-01T10:20:00.001+02:00

Após 12 horas de reunión, o Consello de Seguranza de Nacións Unidas emitiu unha declaración sobre o asalto mortal de Israel á frotilla de axuda humanitaria internacional rumo a Gaza. O produto final é verdadeiramente un atentado contra a razón: condénanse os feitos, mais non a Israel. A seguir, escoito na radio senllas declaracións de Diego López Garrido, secretario de Estado do Goberno PSOE, e de González Pons, pizpireto portavoz do PP. E curiosamente repeten como papagaios a consigna: "Condenamos os feitos". Mais non hai rasto de condena a Israel. Será que os feitos acontecen espontaneamente, sen nengunha conexión con nengún mando, con nengún responsábel. Será que o Exército israelí non obedece ás ordes do seu Goberno? Será que é un Exército irresponsábel? Estamos ante unha argucia de leguleio para safar de sinalar con contundencia o Estado que no planeta infrinxe con máis descaro a legalidade internacional.

O problema de fundo é que estas Nacións Unidas non serven para nengún propósito minimamente civilizatorio: a súa lexitimidade antidemocrática -cinco Estados controlan o dereito de veto, entre eles os EUA- provén da orde mundial xurdida após a II Guerra Mundial. Non é posíbel que o órgao encarregado de velar polo respecto da legalidade internacional se rexa por unha estrutura verticalista e non igualitaria, propia dunha orde imperial e non democrática.

É evidente que o Consello de Seguranza non puido ir máis alá pola ameaza implícita de veto dos EUA, o escudo protector que ampara os crimes de Israel.

PD: Esta tarde (20.30 horas) Galiza por Palestina ten convocadas en dúas cidades galegas -Santiago, Praza do Toural; A Coruña, o Obelisco- senllas concentracións de repulsa ao monstroso ataque de Israel. Alí debemos estar todas e todos os que estamos por unha orde internacional democrática, anti-imperialista e baseada no principio da radical igualdade entre todas as nacións.

PD 2: Acabo de coñecer que hai máis concentracións. A saber:

En Ferrol, diante do edificio da Xunta ás 20:30h.
En Lugo, diante do Concello na Praza Maior ás 20:30h.
En Pontevedra, na Praza da Peregrina ás 20:30h.
En Vigo, no Marco, ás 20:30h.

Israel atenta contra a Humanidade

2010-05-31T19:44:00.003+02:00

Atacar en augas internacionais unha frota en misión humanitaria rumo a Gaza é algo máis que un crime monstroso. É unha declaración cínica de que o Estado de Israel, cabeza de ponte do Imperio en Oriente, non está disposto a se suxeitar a nengún tipo de limitación nen xurisdicional nen moral nen a aceitar outra lei que a das armas. Este Israel non podería existir se previamente o seu padriño non tivese feito anacos a legalidade internacional cando, na compaña do Reino Unido e do Estado español, desencadeou unha guerra ilegal contra o Iraque ou cando, através da OTAN, sen mandato de Nacións Unidas e liderada polo dirixente do PSOE Javier Solana, bombardeou Belgrado.

O que nos está dicindo Israel, como antes nolo dixeron os EUA baixo Clinton -bombardeo de Belgrado- e baixo Bush -invasión de Iraque-, é que o militarismo é unha forza constitutiva básica do xeito en que está estruturado o mundo baixo as condicións da globalización: desigualdade, desprezo da lei, opresión.

E que dicirmos da reacción dos EUA? Limítase a lamentar as mortes -só faltaría- mais non condena este incualificábel crime contra a Humanidade. Imposíbel non ver que sen o amparo de Washington o rexime israelí sería -na súa forma actual de existencia, teocrática e irracional- inconcebíbel.

"A austeridade lévanos ao desastre"

2010-05-28T18:34:00.000+02:00

Nunha moi interesante entrevista en Le Monde, o Nóbel de Economía Joseph Stiglitz destrúe a tese de que o que cómpre neste momento é ser austero -entendendo a austeridade como o recorte masivo do gasto público. Empregando a doutrina keynesiana, xusto a que permitiu ao capitalismo superar a Gran Depresión de 1929, Stiglitz razona que se non se incentiva a demanda desde os Estados a economía simplesmente se paralisará dado o colapso do sector privado.

O que é curioso é que Stiglitz faga parte do comité de sabios que asesora a Zapatero, porque o presidente do Goberno español fai exactamente o contrario do que preconiza este ex economista xefe da Banca Mundial. O Executivo PSOE continúa na súa fuxida cara a ningures: hoxe apresentou o teito de gasto público para 2011: será o 7,7 por cento menor que en 2010, o cal terá indubidabelmente como consecuencia o agravamento da depresión económica e o crecimento do desemprego.

"A austeridade lévanos ao desastre", di Stiglitz, quen asesora a Obama para que desde o sector público se manteña a alimentación á economía nacional. Estados Unidos xa está remontando (con taxas de crecimento superiores ao 3 por cento). A UE, mentres, continúa adorando a un Deus chamado Déficit do Tres por Cento.

Un goberno groggy salvado pola campá

2010-05-27T13:41:00.000+02:00

Un goberno groggy salvado pola campá e in extremis...Ao cabo, o Goberno Zapatero obtivo por un só voto de diferenza -e por maioría simples- o voto do Congreso a prol do programa máis agresivamente antisocial aprobado nunca polo Parlamento desde a restauración da democracia. A pergunta agora é se pode enfrentar a crise máis grave do capitalismo desde 1929 un grupo parlamentar de 169 deputados que é incapaz de chegar a acordos con absolutamente ninguén. A debilidade estrema de Zapatero ten a súa orixe nunha decisión política absolutamente equivocada, a que tomou ao principio desta lexislatura, cando decidiu investirse como presidente só cos votos do seu grupo parlamentar. Daquela mantiña o discurso negacionista sobre a crise que é o xerme das súas actuais tribulacións e da absoluta desacreditación como dirixente político ante a sociedade.

Durante o debate no Pleno do Congreso da convalidación do Zapaterazo, o BNG debullou os distintos aspectos polos que non é posíbel defender as políticas deste Goberno desde unha perspectiva nacionalista e de esquerdas.

Claro que a alternancia do PP é máis do mesmo: neoliberalismo e entreguismo ao grande capital transnacional, co FMI xogando no Estado español o mesmo papel que xogou en América Latina antes de que esta xirase á esquerda.

Pero si hai alternativa: a que en Galiza representa o BNG.

Scorsese quer que Al sexa Frank

2010-05-26T22:47:00.001+02:00

Pode esa voz rasposa, máis propia de Colombo que dun barítono italoamericano, transmutarse até o ponto de interpretar a mellor música popular do século XX? Se alguén é capaz dese prodixio é Scorsese. Se alguén pode tomar nas súas mans a Al Pacino e viralo no sosias de Frank Sinatra ese é o autor de Touro Salvaxe ou A Idade da Inocencia.

O lendario actor que deu vida a Michael Corleone podería ser o definitivo Sinatra -si, o vocalista que nunca agachou os seus lazos cos Corleone de carne e oso- no biopic que prepara Scorsese sobre o home que sucedeu a Bing Crosby e que deixou valeiro o trono desde que abandonou os escenarios a principios dos noventa do pasado século.

(E para que nada nen ninguén falte, Scorsese quer a De Niro -outro italoamericano- como o novo Dean Martin).

"Está sistema está esgotado"

2010-05-25T12:09:00.003+02:00

José Luis Sampedro. 92 anos. Marxista. Catedrático de Estrutura Económica. Escritor. Desde 1947 estuda o capitalismo desde unha perspectiva social e planetaria: sempre interesado en averiguar como combater a miseria, a fame. Para el, como para outros eminentes economistas, o que estamos atravesando non é unha crise conxuntural máis, senón sistémica e terminal.

"O desenvolvimento que estamos impulsando é imposíbel, non se pode sustentar", afirma.

-E como paramos? -inquire o xornalista.

-Ah, ben, se non se para pola razón, se parará pola catástrofe.

(...)

-Hai pouco lía eu no xornal que chegou a Madrid Óscar de la Renta e Óscar de la Renta dicía que para o luxo non hai crise. Que o mesmo día en que Lehman Brothers quebraba, ese mesmo día el conseguiu vender un abrigo de peles polo prezo de 125.000 dólares. A ese nível (ao nível dos ricos) a crise non preocupa a ninguén.

The White Road

2010-05-24T17:45:00.001+02:00

466 páxinas. Libro de peto. Libro que che deixa sen alento. Libro de prosa ora mesta ora espida, desas que te obrigan a abrirte paso ás veces a golpe de machete, desas que te interpelan e fan de ti un leitor activo. Libro sanguinario. Novela máis que negra, novela vermella, de tanto sangue derramado. Libro sobre a expiación e a vinganza. Enorme pulso narrativo, mestría na criación de atmosferas e de personaxes. John Connolly (Dublín, 1968) compón con The White Road (2006) un libro verdadeiramente estarrecedor, unha máis das nove novelas da serie Charlie Parker, si, ese mesmiño, o detective que partilla nome co xenial trompetista de jazz.

Moi recomendábel para quen queira saber que significa escribir coa fluidez coa que se respira, ou narrar coa mesma naturalidade (aparente) coa que se vive (ou se morre).

As multitudes queren o galego

2010-05-17T18:12:00.001+02:00

Este é un pobo grande. Un pobo que refuta tópicos e que non dubida en botarse á rúa, ao espazo público, de todas e de todos, a defenderse. É terrorífico que o teña que facer para defenderse non de nengunha ameaza exterior, senón do seu propio Goberno, pero así están as cousas desde que os MPP (Medios de Produción de Propaganda) construíron a monstrosa falsidade do Discurso da Imposición.

Ese Discurso xa non se ten de pé e apenas un ano despois de tomar posse do seu cargo Feijóo ten un grave problema: a súa incapacidade para rectificar e asumir que a política lingüística non se pode construír a golpe de decreto. O PP debe saber que pode ter a maioría de escanos no Parlamento -por un cativo feixe de votos-, pero que está en minoría na sociedade, e que nunha materia tan sensíbel como a lingua non se pode lexislar contra a maioría.

De onde decorren os atrancos políticos que lastran a Feijóo e lle fan extraordinariamente difícil a rectificación? Pois dos equilibrios internos que o líder do PP galego se ve obrigado a facer todos os días para manter a cohesión do seu electorado, ameazado polo chovinismo lerrouxista de UPyD. Como contentar á vez aos miles de galegofalantes que votan PP e aos sectores máis estremamente españolistas que votan este Partido en Galiza?

En todo caso, ese é o problema de Feijóo. O que nos cómpre aos que estamos comprometidos co galego é manter a presión até o final en defensa dos nosos dereitos. De o facermos, venceremos, porque as multitudes -mesmo as que falan acotío castelán- queren o galego. Quéreno tanto que non hai nengún outro asunto que no noso País mobilice tanto as masas como a lingua. Así bátense os récords de manifestantes coa prodigalidade con que o fai Usain Bolt. Cada convocatoria supera a anterior. A de hoxe xa está na historia da nosa nación, dunha nación digna e nobre que vai conseguir restituír ao galego aquilo que se lle quer furtar desde o Goberno.

Feijóo debe saber que o PP está só e que continuará así mentres teime en atacar aquilo que os galegos queren máis, a súa lingua.

Rafa 14-Roger 7

2010-05-16T21:15:00.000+02:00

Gran tenis na final do Masters series de Madrid. Gañou Rafa na súa superficie favorita (aínda que a altura de Madrid facía a bola algo máis rápida), pero a sensación que transmitiu o duelo é que en Roland Garros pode haber partido.

Como adoito, os mellores golpes deixounos o príncipe suizo (embora o gatillazo incomprensíbel da pancada final na morte súpeta), mais contra Rafa só se pode gañar se se xoga sen nengunha mácula, nível ao que Federer non chegou esta tarde.

En todo caso, Roger xogou como Roger e Nadal xogou muito en función do seu rival -castigando sobre todo o seu revés-, até o punto de que é inevitábel pensar que Nadal máis que por si mesmo se define por ser xusto o negativo do seu rival, por ser o Anti-Federer.

Así as cousas, o taboleiro de marcas no face fo face fica en Rafa 14-Roger 7. Se o desagregamos por superficies, en terra batida gaña Rafa 11-2, en herba Federer (2-1) e en pista dura Federer (3-2).

A grande maioría está co galego, o PP está só coa súa saña

2010-05-16T17:36:00.000+02:00

Hai veces en que un pobo ten que defenderse do seu propio Goberno. Esta é unha delas. Desta volta, o Goberno galego nen sequer ten a lei da súa parte, como acaba de denunciar o Consello Consultivo. A súa saña contra a nosa lingua bate contra o Estatuto de Autonomía, a Lei de Normalización Lingüística e o Plano de Normalización Lingüística. Bate contra a maioría social e bate mesmo contra miles de votantes do Partido Popular.

O galego está a sofrer un acoso e derrubo sen precedentes por parte precisamente de quen máis debería facer para arroupalo.

A presión social é o único camiño para que o Goberno recúe e depoña a súa atitude lingüicida. Mañá, todas e todos, a Santiago. E pasado, todas e todos, no noso entorno social, a puxar por que o galego acade ao fin, na terra que o viu nacer, o status que merece, como a lingua que nos identifica no mundo.

Abocados a un novo Roger-Rafa?

2010-05-14T19:33:00.000+02:00

En poucas horas sairemos de dúbidas: quizá este domingo voltemos a ver un Roger-Rafa sobre pó de arxila, na final do Masters Series de Madrid, talvez ocasión para o desquite de Nadal, talvez ocasión para Federer se afirmar e dar un golpe de autoridade antes de Roland Garros. En todo caso, o número un do mundo aínda ten que eliminar a Gulbis en cuartos. E se nos atermos ao precedente de Roma, non será doado.

Unha man de pintura

2010-05-14T10:42:00.001+02:00

Acabo de darlle unha man de pintura a este meu caderno dixital. Ben, eu non, o que fixen foi tirar dunha das premaquetas disponíbeis na Rede. Non sei ben por que, pero sentín a necesidade de facelo. Non son dos que partilla a sentenza de que en tempos de tribulación mellor non facer mudanzas. Tomemos o exemplo da crise. En tempos de tribulación claro que hai que facer mudanzas: e o que hai que mandar definitivamente para o lixo é o paradigma neoliberal -ou liberal a secas- que ten nucleado a narrativa política en Occidente desde a rebelión dos ricos promovida por Thatcher e Reagan nos 80 do pasado século. Ese paradigma abócanos á desesperanza e ao imperio TINA (There Is No Alternative), isto é, á negación da Política, á negación da Democracia. Hoxe, na tertulia da SER, escoitei a unha conspicua portavoz desa narrativa. "Gañase quen gañase no Reino Unido, o programa a levar a cabo había ser o mesmo. Brown tería que facer, si ou si, o mesmo que van facer Cameron ou Cleg", veu dicir esta profeta do pensamento TINA. Entón, para que votamos? Para que votou o 65 por cento do censo que exerceu o seu dereito de sufraxio? Será que o 35 por cento abstencionista estaba no certo ao non ir ás urnas a lexitimar unha farsa?

ZP xa non goberna, gobernan os mercados; xa non goberna o Parlamento, goberna a bolsa

2010-05-12T11:03:00.004+02:00

O anuncio de Zapatero de hai apenas unha hora (redución dos salarios no sector público nun 5 por cento para 2010, conxelación para 2011, supresión do cheque bebé) demostra que non hai goberno no Estado español, hai simplesmente unha xestoría obediente ás ordes de Merkel e de Obama. O emperador entrou onte en liza para dar instrucións concretas e ZP dixo que si, señor. Aplícase o catecismo de Krugman: xa que non é posíbel devaluar, deflactemos pola vía de reducir os salarios (non de reducir os beneficios empresariais, non de detraer dos xigantescos gaños da banca parte do que desde o erario público se lles entregou co plano de rescate). Do que se trata é de que o custo da crise o asuman as clases populares e non aqueles que incrementaron estratosfericamente a renda durante os anos de bonanza.

O Estado é así un intermediario entre as paganas clases traballadoras e a grande banca internacional (a que, ten a capacidade de mercar bonos e débeda). Extrae a plusvalía daquelas para entregarlla a ésta. Esa é a súa función. Obedecer aos poderes financeiros e garantir que o proceso de acumulación non se interrumpa. Caia quen caia.

Non queda outra que sublevarse democraticamente ante o que hoxe Jorquera bautizou no Congreso como mercadocracia. Está en xogo o noso benestar colectivo e está en xogo termos unha democracia digna de tal nome. Hoxe os que nos gobernan non nos representan, representan os intereses do gran capital transnacional. A recesión vai para longo e é hora de que a xente traballadora tome consciencia do que está pasando e pase ao contraataque.

Sen soberanía non hai política

2010-05-11T12:40:00.000+02:00

Os últimos acontecimentos revelan que, como sustentamos os nacionalistas, sen soberanía non hai política. Se non hai opcións distintas para escoller, non é posíbel a política. O que hai é a reprodución mecánica da orde preexistente.

O Goberno do Estado estase comportando como un goberno non soberano face a Unión Europea. E a Unión Europea estase comportando como o que é, unha simples correa de transmisión dos poderes financeiros (basicamente franco-alemás) que controlan Europa.

SEN SOBERANÍA ORZAMENTARIA

Transferida a soberanía monetaria a un BCE que se xestiona fóra do ámbito democrático (dise que é independente, si, independente só do control público), agora transfírese a soberanía orzamentaria. Sobre o orzamento xa non decide o Congreso dos Deputados. Decide a Comisión Europea, que é tanto como dicir que deciden os tenedores de bonos e da chamada débeda pública soberana (sic).

O problema xa non é que Zapatero non pinte nada, o problema é que calquer outro dirixente do PSOE ou do PP pintaría exactamente o mesmo que Zapatero, porque o poder, e non só a soberanía monetaria e orzamentaria, tamén foi transferido.

Que lle queda logo a España? Pois si: machucar as nacións sen Estado que contén no seu seo. Quen vai sofrer os retallamentos do gasto público (que van afectar a sanidade e a educación e as infraestruturas!) decididos por Bruxelas e non consultados nen sequer por Zapatero coas comunidades autónomas? Pois iso, as comunidades autónomas. E Galiza estará entre as maiores paganas, dado que sofre a dupla combinación dun Goberno do Estado que a ignora e un Goberno autonómica que non acredita nela.

Gerry Adams arrasa en Belfast West

2010-05-07T11:42:00.000+02:00

Boa colleita dos nacionalistas nas eleccións de onte no Reino Unido. O Plaid Cymru obtén un escano máis, mentres que Scottish National Party e Sinn Fein manteñen os seus (6 e 4, respectivamente) e incrementan votos populares.

Moito falar os medios de Nick Clegg, pero o que está feito un portento político é Gerry Adams, unha figura xa lendaria e cuxo apoio popular no seu distrito -Belfast West- acada valores estratosféricos. Obtivo o escano co 72,1 por cento de sufraxios, unha verdadeira proeza política. Cando se está nesas alturas parece imposíbel mellorar resultados, porén, el conseguiuno, incrementando en 2,5 por cento o apoio popular a respecto dos comicios anteriores.

En fin, resulta curiosísimo como os medios españois ignoran totalmente na súa cobertura a existencia de expresións políticas no Reino Unido que caracterizan a este Estado como o que é tamén o español, un Estado plurinacional.

Ao Sul da Fronteira

2010-05-05T12:40:00.000+02:00

O novo documentario de Oliver Stone -South of the Border- está xa pronto para se estrear. O tema central son os procesos de transformación política e social que se viven en Suramérica para procurar unha alternativa ao modelo de acumulación capitalista e á colonización imperialista. Hugo Chávez Frías é o rostro que simboliza o proceso.

A estrea mundial será en Madrid o 19 de Maio. Outra cousa é a súa distribución. Aí dependemos das transnacionais norteamericanas, cuxo dominio sobre o que vemos e o que deixamos de ver nos cinemas é practicamente omnímodo. Chegará a Galiza a fita de Stone ou a censura do mercado libre nos deixará sen vela?

O poder democrático debe prevalecer e decidir o futuro das caixas

2010-05-04T17:08:00.001+02:00

Hoxe cubrín a visita de Guillerme a San Caetano para entrevistarse co xefe do Executivo galego. Andamos nas últimas páxinas da novela, xusto nese momento en que quizá nos agarde un golpe de efecto final ou talvez non, talvez todo vaia polo rego da cordura e da sensatez, polo rego da Posición de País que o BNG veu defendendo en solitario desde a altura de Agosto de 2009 cando, con catro meses de anticipo sobre o primeiro movemento de Feijóo, os nacionalistas galegos posicionámonos a prol da fusión das nosas caixas.

Eu coido que estamos ante unha cuestión de democracia elemental. As caixas son entidades semipúblicas, así que sobre elas o normal é que decidan os órgaos democráticos que representan a vontade maioritaria da nosa sociedade. Daí que a chave sexa a aplicación da Lei de Caixas, que é a expresión da vontade da sociedade galega. Daí que o Goberno galego, eleito polo Parlamento para gobernar o País, sexa a instancia política e democrática que debe asumir o liderado de todo o proceso. Nese sentido, foi inequívoco o emprazamento feito por Guillerme ao xefe do Executivo.

A cuestión de fundo formulouna con precisión o líder do BNG: "Se eu fose presidente do Xunta, que non o son, non permitiría que os directivos das caixas mandasen máis neste País que o propio presidente da Xunta". Nunha sociedade democrática, e máis se nos referirmos ao futuro de entidades públicas ou sociais, ninguén pode mandar máis que aqueles que exercen o poder político por delegación do pobo soberano. Se iso non fose así, non estaríamos en democracia, estaríamos vivindo baixo un rexime oligárquico, baixo unha plutocracia.

De burbullas financeiras e fábulas neoliberais

2010-05-03T18:46:00.002+02:00

A crise é produto de dous factores combinados: a abrumadora vitoria do capital frente ao traballo no reparto da riqueza en percentaxe do PIB e as vacacións fiscais aos ricos decretadas polos sucesivos gobernos do capitalismo occidental desde Reagan e Thatcher no cenario global até o dueto Solbes-Rato no estatal. Ao perder os salarios capacidade de compra, o consumo financiouse basicamente através da débeda. Ao descer os ingresos fiscais produto dos regalos aos ricos, os gastos dos Estados financiáronse tamén basicamente através da débeda. Así formouse unha xigantesca burbulla que acaba de estoupar.

Véndennos o rescate de Grecia como unha dádiva da industriosa Alemaña de Merkel, esa fabril abella que foi aforrando mentres os zanganos do sul se dedicaban a non sei que caste de xoldas, segundo a fábula neoliberal. En realidade, de dádiva, nada. Os xuros dos préstamos a Grecia achéganse á usura (ao 5 por cento, cando o BCE vende o diñeiro ao 1 por cento). E son cartos que non van ir ao pobo grego senón á banca internacional, francesa e alemá basicamente, para que continúen mercando bonos helenos.

E todo isto vai ter unha vítima: as clases traballadoras gregas, unha catástrofe social dunha magnitude sen precedentes nas últimas décadas, un Estado da UE metamorfoseado na Arxentina do pre-corralito.

Non sexamos traballadores obedientes

2010-04-30T21:44:00.000+02:00

"They don't want a population capable of critical thinking", "they want obedient workers", di George Carlin, cómico norteamericano, no seu monólogo sobre o Soño Americano que leva tempo circulando pola Rede e que agora resgato aquí.

Eles non queren populacións capaces de ter un pensamento crítico. Eles só queren traballadores obedientes.

Quen son eles? Pois si, eses, os propietarios de case todo o que é privado.

Non sexamos traballadores obedientes. Saíamos este 1 de Maio á rúa para defender os nosos dereitos. Atrevámonos a pedir que a democracia sexa certa.

Demasiado martelo para tan pouco ballet

2010-04-29T11:50:00.000+02:00

A temperatura emocional acabou co campión (1-0 no Nou Camp, pero insuficiente ante o 3-1 de San Siro). O Barça fechouse na súa gaiola de ouro e non soubo saír do labirinto. Mou é un mestre da guerra psicolóxica e, embora Pep o advertise, o entorno do que falaba Johan mordeu o anzol habelenciosamente deitado nas augas blaugrana polo treinador portugués. A sobreactuación das vésperas atenazou pernas e corazón do combo de Guardiola. A equipa perdeu naturalidade e comezou a sobreactuar, como un mal actor que imposta o personaxe porque non o interiorizou abondo.

Alén da presión ambiental, o ballet blaugrana non atravesa o seu mellor momento. Para pór en escena a súa danza, ou todos os bailaríns están ao 100 por 100 do seu físico ou a cousa non funciona. E fica xa moi pouca gasofa no depósito. Onte, Messi foi o Messi da selección arxentina e vin a Xavi tan ofuscado que parecía outro. Ibrahimovic está moi pesado e deitou dúbidas sobre se realmente ten nível para xogar neste Barcelona. Piqué, imperial. E pouco máis. Demasiado pouco para contrapor aos gladiadores de Mou.

O xornalismo madrileño e barcelonés imputan hoxe a Mou racanaría e gosto polo fútbol siderúrxico. Penso que é unha má leitura. Este home de 47 anos que trunfou en Porto e en Londres e agora fai o propio en Milán é o prototipo do treinador que tira o máximo proveito posíbel aos seus futbolistas. En San Siro a súa equipa foi un ciclón e desarbolou á defensa blaugrana (a primeira vez que os de Pep ceden unha derrota por dous goles de diferenza). No Nou Camp fixo o único que podía facer desde que, no minuto 28, ficou cun home menos face o que é sen dúbida a mellor equipa do mundo, como cabaleirosamente recoñeceu Etoo ao final do match. Resistir muitas veces é a única forma de gañar. O martelo desta vez impúxose ás mallas de ballet.

Golazo parlamentar do BNG!

2010-04-27T23:30:00.000+02:00

Moi interesante debate parlamentar esta tarde no Congreso: o Bloque Nacionalista Galego conseguiu o apoio da Cámara para a toma en consideración dunha proposición de lei que estende a todos os produtos alimenticios o Ive superreducido do 4 por cento. Unha medida que irá en beneficio das economías máis humildes.

Foi un logro parlamentar sufrido e pelexado até o último minuto ante a oposición do grupo parlamentar que dá suporte ao Goberno, o do PSOE, que presionou até o final a diversas formacións -Coalición Canaria, CiU, PNV...- para que negasen o seu apoio á iniciativa dos nacionalistas galegos. Finalmente, e pese a que o PSOE mantivo o voto en contra, a iniciativa foi aprobada.

O debate puxo de relevo até que ponto o PSOE se ten afastado doutrinariamente da socialdemocracia. Un dos postulados clásicos desta consiste en desfiscalizar o consumo (para incentivalo) e en gravar a renda (para penalizar o aforro dos ricos, que tendencialmente consumen menos que as clases populares). Pois ben, a política fiscal do PSOE vai xusto na dirección contraria: cargan a man sobre o IVE, eliminan o Imposto de Patrimonio, colocan o tipo máximo do IRPF por debaixo mesmo do teito en que o deixou Aznar e, of course, non ousan tocar as SICAVs...En definitiva, o PSOE é nesta materia tan neoliberal como o PP.

A proposta do BNG non é só socialmente avanzada, senón que é intelixente como receita para saír da crise e, de se aplicar, tería un impacto moi positivo para os produtores agrarios do noso País. O nacionalismo galego está por que se deixe de premer fiscalmente ás clases traballadoras e por que os sectores máis abastados da sociedade (os que se lucraron dos anos de bonanza) restitúan á sociedade, mediante unha tributación progresiva, parte do que dela obtiveron.

Sobre o debate pairou a sombra dos chamados mercados internacionais de capitais, auténticos deus ex machina que controlan a economía mundial. Caeu xa Grecia, Portugal está quentando no banquiño e a peza de caza maior sería...o Estado español! Zapatero entrou en pánico e fixo chegar ao Parlamento a inquietante mensaxe de que calquer modificación das leis fiscais que levase aparellada unha redución dos ingresos do Estado podería ser interpretada polos tiburóns financeiros como indiscutíbel proba da debilidade española. Ben, teno ben doado Zapatero se quer tranquilizar aos que poñen en cuestión a solvencia fiscal do Estado: que restitúa o Imposto de Patrimonio, que críe un tributo que grave ás grandes fortunas, que se bata realmente a fundo para controlar a fraude fiscal...Nada, diso Zapatero non quer saber nada, o único que se lle ocorre é subir o IVE e evitar que se reduzan os tipos que gravan os produtos de primeira necesidade, xustamente aqueles que afectan máis aos que menos teñen.

The human factor

2010-04-26T20:48:00.000+02:00

Remato no Castromil The Human Factor (1978), obra mítica do sempre solvente Graham Greene, autor de frases memorábeis sobre a arte de escreber, quizá algunha delas élle atribuida apocrifamente, pero tanto ten, espigo entre elas aquela de que escreber unha novela non é tan difícil, simplesmente abonda con tirar tempo para redixir 30 liñas diarias, rematada a leitura averiguo que se converteu ao catolicismo con apenas 23 anos, mais fico sen saber por que o fixo, si que sei que a decisión (a de abrazar un conxunto de ríxidas crenzas) o torturou toda a súa vida, intensa e enleada, vibrante e contraditoria, sempre entre Deus e Marx, como os propios personaxes de The Human Factor, movidos tamén por pulsións máis terrenais, amor, sexo, amizade. Non partillo as hipérboles de certa crítica da época -"a mellor novela de espionaxe nunca escrita..."-, mais é obvio que estamos ante unha novela moi recomendábel e ante unha historia moi ben construída, de leitura obrigada para tanto aprendiz de Flaubert que quer pasar á historia coa súa primeira obra sen coñecer previamente os rudimentos elementares do oficio.

TC: conservadores? progresistas?

2010-04-21T12:53:00.000+02:00

A imprensa española teima en apresentarnos o TC como un órgao bipartidista, formado por conservadores (léase comisarios do PP) e progresistas (ou sexa, comisarios do PSOE). A dialéctica interna formúlana en termos de esquerda e dereita, dentro da orde binaria, por suposto, de A e B e nada máis que A e B. Pero en relación ao recurso contra o Estatut non hai diferenzas que valla. 10 maxistrados a 0 contra a invalidación do termo nación, e aquí cumpre salientar que o Estatut non di que Catalunya sexa nación, senón que o Parlament de Catalunya ten definido a Catalunya como nación, un feito empiricamente demostrábel e que é tan inconstitucional como dicir que Barcelona é a capital de Catalunya.

Mou imponse a Pep no primeiro asalto

2010-04-21T10:40:00.000+02:00

Mou ordenou zafarrancho de combate e un xogo bronco, de guerrilla, fixo desaparecer de San Siro o fútbol ballet blaugrana. Mou sabe que só desde as trincheiras, bordeando o regulamento en cada entrada, e cos tifossi frenéticos e á beira do ataque de nervios, é posíbel enfrentarse con garantías de éxito á mellor equipa das últimas décadas. Entre Motta e Cambiasso -con entradas durísimas- intimidaron a Xavi e a Messi e aí secaron toda a fonte de alimentación do xogo combinativo do combo catalán. Apartir de aí, a electricidade, a paixón, a presión suicida, de Etoo e Milito -cun Sneijder en plan estelar e un Maicon que demostrou as razóns porque deixa no banquiño da seleçao a Alves- foron demasiado argumento para un Barcelona que por vez primeira en moito tempo se viu superado polo ambiente escénico.

Teño para min, ademais, que o Barcelona está pagando tamén os rigores do duelo interno co Real Madrid. Para a equipa de Pep, manter ao RM dos 250 millóns de euros a raia estalle a significar un despilfarro de enerxía tal que en San Siro botou en falta -nomeadamente nos quince minutos finais- algo máis de gasolina no depósito. Guardiola equivocouse ao sentar a Ibra antes de tempo -no asalto final tería sido moi útil- e desta volta non foi quen de mudar a dinámica do partido con trocos tácticos (Alves é un desastriño en defensa e non está para xogar nestes compromisos).

A volta no Nou Camp apreséntase apaixonante. Pasará quen impoña o seu estilo. Ou combate ou ballet.

O xornalismo na encrucillada

2010-04-20T16:52:00.000+02:00

Deíxovos aquí unha interesante ligazón cun artigo de Pascual Serrano, que viu a luz en Le Monde Diplomatique e que eu tiro de Rebelión. Unha reflexión moi necesaria sobre a encrucillada na que se acha o xornalismo: ou serve ao Mercado e ao Proxecto Neoliberal ou serve á comunidade e traballa pola xustiza social, a soberanía dos pobos e as liberdades.

Se fai isto último, e eu torzo por que o faga, o xornalismo nunca debe ser neutral e debe elixir sempre o ollar do débil e o oprimido e non o do poderoso e o opresor.

Os límites da democracia no Estado

2010-04-16T14:03:00.004+02:00

Este extraordinario artigo de Viçenc Navarro denuncia con vigor e enorme lucidez como os medios mainstream españois censuran todo aquilo que vai contra a raíz do réxime político actual, o que, sen solución de continuidade desde o tardofranquismo até hoxe, ten a mesma persoa como xefe de Estado.

O artigo alude explicitamente a un estarrecedor documentario da autoría de Montserrat Armengou e Ricard Belis no que se dá comprida información sobre o roubo de nenos e nenas de familias republicanas por parte dos fascistas após estes gañaren a chamada guerra civil. Els nens perduts del franquisme intitúlase este traballo que, de forma fraccionada, se pode ver en Youtube. Foi semente da causa emprendida por Garzón contra os crimes da ditadura española. O xuíz encausado pola ultradereita españolista documenta na súa instrución que foron roubados até 30.000 nenos e nenas...

Foi un roubo planificado polas autoridades franquistas (que eran Estado) cunha xustificación pretendidamente científica: a de que o marxismo era unha enfermidade que se transmitía de pais a fillos. O 23 de Agosto de 1938, o comandante e psiquiata Antonio Vallejo Nájera recibiu o seguinte telegrama asinado por Franco: "De conformidad con la mencionada propuesta autorizo la creación del gabinete psicológico cuya finalidad primordial será investigar las raíces biopsíquicas del marxismo". O fascismo español, como o nazismo alemán, chegaba a monstrosidades psicopáticas deste tipo, pero o curioso é que se preocupase de darlle a todo aparencia de legalidade e mesmo de cobertura científica. O precedente español de roubo de nenos foi logo plaxiado pola ditadura arxentina nos anos 70 do pasado século.

Pois ben, segundo relata Viçenc Navarro, a mesma TV3 que si considerou de interese público a emisión de Els nens perduts del franquisme acaba de censurar o novo documentario de Armengou e Belis, Monarquía o República, asinalando con clareza que o actual rexime de liberdades públicas ten os seus limites e que a Monarquía é unha institución non suxeita á crítica (moito menos se ademais aprofundamos na forma en que foi reinstaurada no Estado).

Escuso dicir que non haberá democracia digna de tal nome no Estado mentres sucesos desta caste ocorran e mentres os crimes da ditadura non sexan debidamente investigados para o seu público e masivo coñecimento.

O pensador transnacionalizador

2010-04-14T17:17:00.002+02:00

Cualificado de referente intelectual da socialdemocracia galega por Sánchez Bugallo, o ministro de Fomento, José Blanco, artífice entre bambalinas do ascenso de Bambi/Sosomán/ZP á máxima maxistratura do PSOE, acaba de asinar unha desas frases de enorme contido ideolóxico: "Nunha economía global, o diñeiro non ten fronteiras".

En primeiro termo, é curiosa a personificación de entidades non propiamente materiais (e o diñeiro cada vez ten menos de material e tende a ser pura abstracción especulativa) condensada nesta frase blanquista: o diñeiro sería un individuo cosmopolita, apátrida e que non coñecería máis límite que o da súa capacidade para comprar o que se poña a tiro no mercado.

En segundo termo, o gran intelectual fai unha afirmación propia dun zoólogo que describe a vida nas Galápagos, mais que se abstén de facer calquer tipo de avaliación sobre o que ve. Constata e non valora. Non valora porque está de acordo co que constata. A el góstalle a economía global e góstalle que Poderoso Cabaleiro Don Diñeiro se mova polo planeta ás súas anchas (cousa que, como ben sabemos, non poden facer os seres humanos, e aí temos a ese exército de sen papeis cos que o Estado español satura indignos centros de reclusión á espera da súa sumaria expulsión).

É curioso que o eminente pensador faga esta declaración xusto o día despois da venda de R a un fundo de investimentos do capital transnacional. Aquí este sabio da socialdemocracia aplica exactamente a mesma lóxica que outro transnacionalista de pro, o inesquecíbel Aznar, aquel que privatizou Endesa para entregarlla á Italia de Berlusconi. Eles si que son patriotas de folladelata: éncheselles a boca falando da súa España, pero logo traballan para quen traballan (a Aznar tamén hai que atribuírlle a privatización da nosa autoestrada, agora en mans norteamericanas).

O diñeiro non ten fronteiras, pero si ten razón social e sede fiscal. O diñeiro non ten fronteiras, pero Washington protexe por lei os seus sectores estratéxicos da posíbel entrada de capital estranxeiro. O diñeiro non ten fronteiras, pero Grecia non pode devaluar a súa moeda porque a súa moeda é o marco agora chamado euro (que si ten Patria, a alemá). O diñeiro non ten fronteiras, pero non é o mesmo que as decisións sobre a estensión da banda ampla no rural galego se adopten en Londres ou na Coruña.

Que estaría a dicir o grande filósofo do social-liberalismo español se a empresa afectada non fose R, senón Telefónica?

A dereita teno crú con estes socialdemócratas: deberíanos acusar de plaxio.

ZP: non se pode ir máis á dereita!

2010-04-13T20:50:00.002+02:00

A última proposta do Goberno Zapatero promete pasar aos anais da economía capitalista. Consiste en que o Estado se ofrece a pagar parte da indemnización que lle corresponde asumir ás empresas cando estas despiden traballadores. Si, non é coña. Un partido que se chama a si mesmo socialista e obrero e que milita na socialdemocracia propón subvencionar a conta do erario público (isto é, dos impostos dos contribuíntes) os despedimentos das traballadoras e dos traballadores. Isto quer dicer que os traballadores que serán despedidos pagarán eles propios -vía impostos- parte da súa propia indenmización. Nunca o capital pensou en que llo ían pór tan doado! E todo isto co obxectivo de...criar emprego!

Non se pode ir máis á dereita. A estupefacción no partido conservador é notoria. Rajoy, que non pode aplaudir a proposta coas orellas, como sen dúbida intimamente fai, balbucea que a iniciativa é demasiado "vaga". Que maior concreción quere? Un Estado que ten 4,2 millóns de parados (máis de 230.000 en Galiza) ofrécese á Patronal a pagar parte dos custos dos despidos. Extraordinaria e moi novidosa política para criar emprego!

A cousa realmente ten tintes tráxicos. O Goberno Zapatero é xa un simulacro de goberno. As decisións obviamente non se toman na Moncloa. Esta semana coñecimos como se vai xestionar Grecia apartir de agora: como unha colonia pura e dura de Alemaña e Washington, através do BCE e do FMI. O do Fundo Monetario Internacional é francamente abracadabrante: a súa receita para a recuperación económica grega é a baixada de prezos e de salarios. Dado que non pode devaluar a súa moeda -porque están no euro- a solución pasaría, afirman desde o FMI, por unha deflactación masiva. Pero como se deflactan os prezos e os salarios nunha economía libre de mercado? Como se estará removendo a osamenta de Adam Smith no seu sepulcro!

Un Estado paga a factura dos despedimentos e outro vaise ver obrigado a fixar os prezos dos bens e dos servizos e dos salarios: era esta a refundación do capitalismo que propuña Sarkozy?

Explicación darwinista do clásico

2010-04-12T11:34:00.000+02:00

Unha rápida explicación darwinista do clásico peninsular do 10-A (0-2) é que o Barcelona, após cambios cuantitativos producidos ao longo dun espazo prolongado de tempo, nomeadamente desde a chegada de Cruyff como treinador, alcanzou un estado evolutivo que o separa non só do RM, senón do resto das equipas do continente (e, claro, do mundo). O passing game do Barcelona desarbola a calquera outra escadra e coloca a calquer outro combo na dura condición de perseguidor, que nunca posuídor, da bola. O fracaso do florentinato é tamén o fracaso da lóxica do broker levada ao futebol: non casa ben o curtopracismo capitalista co deporte; non por gastar 250 millóns de euros dunha tacada se pode fabricar como por ensalmo unha equipa de fútbol. Hai que semear e ter paciencia de labrego. Traballar con perspectiva de medio e longo prazo. Planificar e non improvisar. Pensar en chave de equipa (ficho o que verdadeiramente necesito) e non de pasarela (ficho ao futbolista modelo de quenda). Gañou o fútbol e perdeu a banalidade do showbusiness. O Barça voltará en breve ao Bernabéu para entronizarse. O único problema que ten agora que resolver Guardiola é o de que os seus non sufran a vertixe de saberse sós na cimeira.

Sete anos despois do asasinato de Couso...

2010-04-09T12:02:00.005+02:00

Sete anos despois de que os norteamericanos matasen a José Couso, no Iraque seguen caíndo civís inocentes e unha morea de xornalistas (perto de 150 desde que o trío dos Azores desencadease a ilegal e criminosa guerra). Estes días circula pola Rede un vídeo do Exército dos EUA desencriptado por Wikileaks en que se ve con absoluta crueza como os militares norteamericanos executan sumariamente a civís con armamento destinado á desventrar blindados. O vídeo que achego é da televisión venezolana e nel se fan comentos moi atinados sobre este episodio producido en 2007 e que se ten saldado sen nengunha asunción de responsabilidade política interna.

Que dirá disto o Nobel Obama?

Hipocresía imperialista e dereitos humanos

2010-04-08T16:32:00.002+02:00

O incansábel divulgador Vicenç Navarro deixa por un momento a súa prédica sobre o Estado do Benestar e adéntrase con precisión de cirurxán nunha materia que, na miña opinión, comeza a ser delimitadora do que é ou non é ser progresista no mundo. Critica no seu novo artigo en Público a hipocresía imperialista (e aquí carga tamén contra a UE) no tratamento dos dereitos humanos: como se utilizan simplesmente como escusa para combater a aquel que cuestiona o establishment planetario. En Colombia hai unha estratexia perfectamente planificada de eliminación física dos activistas sociais máis significados, de todos aqueles que se enfrentan, pondo en risco a súa vida, co imperialismo. Os asasinatos en Colombia -agora tamén en Honduras- son tan pouco noticia como os masacres de civís en Iraque e Afganistán. O Nobel da Paz de nome Barack non só non os condena, senón que asina acordos con Uribe para abrir no país sete bases militares. Bases militares contra quen?

Messi cítase coa Historia

2010-04-07T11:57:00.005+02:00

Estaba pensando que escribiría Frank Bascombe, o heroe literario criado por Richard Ford, de Lionel Messi. Quizá precisemos de Frank, do seu ollar desapaixonado, da súa falta de entusiasmo, pero á vez da súa habilidade para chegar a coñecer as persoas, para desentrañar o misterio deste xogador que vai camiño de se converter nunha lenda viva. Frank, the sportswriter, talvez fuxise do ruído e talvez, só talvez, sería capaz de arrincar a Lionel algunha frase con contido que nos achegase a unha figura que aos seus 22 anos presenta un palmarés que só admite parangón co de Edson Arantes do Nascimento, Pelé.

Estou case seguro de que Bascombe describiría a Messi como alguén tan endiañadamente sinxelo como irrepetíbel. Por que temos que procurar tres pés ao gato? Non hai nengún secreto. Nada especialmente literario. Simplesmente hai que constatar que Messi é un superdotado. Estatisticamente só pode aparecer un Messi unha vez cada cuarto de século. Entre millóns e millóns só hai un Messi. Se lle aplicamos a lei do valor, o seu é incalculábel porque estamos a falar dun recurso humano non renovábel que só reaparecerá no mercado en forma doutro xogador cando Lionel se aproxime aos 50 anos. Eis o problema de Florentino. Pode ter todo o ouro do mundo, pero non pode comprar nada parecido a Messi porque non existe en todo o planeta Terra.

A exhibición de onte cancela todos os debates. Até o xornalismo madrileño acaba por rendirse. La prensa mundial habla del Messías , El Rey del Fútbol , por pormos exemplos de que mesmo os órgaos de propaganda madridistas findan por sacar a bandeira branca, se se me permitir a fácil brincadeira, en sinal de claudicación.

Messi cítase agora coa Historia. Sudáfrica agárdao para coronalo como un xigante de 22 anos.

É case seguro que Bascombe ollaría cara á Cristiano e vería nel, a distancia sideral de Lionel, a outro personaxe para o seu estudo xornalístico. Hai que ter a tranquilidade de Frank para perguntarlle a Ronaldo cando vai a aceptar en público que o número un mundial ten dono e mora en BCN.

Un artigo ponderado sobre Cuba!

2010-04-06T10:37:00.003+02:00

Hoxe levei unha grande surpresa. Por vez primeira en moitísimo tempo, lin na imprensa española un artigo ponderado sobre Cuba. Leva a sinatura de Marco Schwartz, o xefe de Opinión de Público. Titúlase La obsesión enfermiza de la derecha contra Cuba, non está pendurado na rede aínda, mais aquí volo deixo transcrito e traducido para o galego:

En determinados sectores ideolóxicos conservadores, primordialmente nos EUA e España, existe unha obsesión case enfermiza contra o rexime cubano. A desfachatez é de tal calibre que, a comezos dos anos sesenta, cando Washington comezou a exixir a Fidel Castro o respecto aos dereitos humanos, os negros aínda non tiñan garantido o dereito ao voto nos EUA. E resulta dunha hipocresía maiúscula que hoxe se preocupen pola liberdade dos cubanos os que promoveron a guerra ilegal de Iraque -coas súas dúcias de miles de mortos-, os que autorizaron ou se negaron a investigar as torturas en Guantánamo ou os que, como Aznar, outorgan moi ufano o Premio da Liberdade a Thatcher, protectora do sanguinario ditador Pinochet.

Esa xenreira dos conservadores contra Cuba contrasta coa súa prodigalidade na concesión de credenciais democráticas a outros países da rexión onde as eleccións son unha burla, onde a inmensa maioría dos cidadáns carecen dos servizos sociais básicos e onde o exercicio da suposta liberdade de expresión se paga en muitas ocasións non coa cadea, mais si coa vida.

Só desde esta perspectiva se pode facer unha crítica honesta a Cuba; un país que, para alén das súas propias contradicións internas, atura desde hai case medio século o bloqueo máis cruel e prolongado da historia, ao que o submete Estados Unidos.

Di o cantautor Silvio Rodríguez que Cuba "está a pedir a berros a revisión dunha chea de cousas". Cabe agardar que esa "revisión", se se producir, a leven en todo caso a cabo os propios cubanos, de maneira pacífica. E que permita manter, e mesmo mellorar, os admirábeis logros sociais que leva acumulado a Illa nas últimas seis décadas.

O vídeo que vos achego ilustra até que ponto os mainstream media operan neste caso como aparatos de propaganda e non de información. Propaganda ao servizo do Imperio, of course.

"Sigo teniendo muchas más razones para creer en la Revolución que para creer en sus detractores"

2010-03-31T14:01:00.005+02:00

Sobre Cuba, como sobre case todo, sempre é mellor informarse persoalmente do que acontece. Verbo das declaracións de persoas moi significadas daquel país, pois exactamente o mesmo. É mellor prescindir do mediador (ceos, que teña un xornalista que escribir isto!) e beber directamente da fonte.

Que fale Silvio e que calen para sempre os mixtificadores que devecen por ver en Cuba o que non denuncian nen en Honduras nen en Colombia, os mesmos que censuran que o Grupo de Detencións Arbitrarias do Comité de Dereitos Humanos da ONU ten condenado os EUA polo proceso e encarceramento dos cinco axentes cubanos que se infiltraron nas organizacións do exilio de Florida para previr novos atentados terroristas contra a maior das Antillas.

Manhattan! Raphsody in Blue!

2010-03-30T18:46:00.002+02:00

Tracy: I'll be back in six months.
Isaac Davis: Six months are you kidding? Six months you're gonna go for?
Tracy: We've gone this long, well what's six months if we still love each other?
Isaac Davis: Hey don't be so mature okay? Six months is a long time! Six months, you know you're going to be working in a theater there, you'll be working with actors and directors, you'll go to rehearsal, you'll hang out with those people, you'll have lunch a lot, before you know it attachments form you know. You don't want to get into that- you'll change you know you'll be in - in six months you'll be a completely different person.
Tracy: Well don't you want me to have that experience? I mean a while ago you made such a convincing case.
Isaac Davis: Well yeah of course I do but you know, I- I just don't want that thing I like about you to change.
Tracy: I've got to make a plane.
Isaac Davis: C'mon you dont-, c'mon you don't have to go.
Tracy: Why couldn't you have brought this up last week!... Six months isn't so long... not everyone gets corrupted... you have to have a little faith in people.